Haar beurt – een portret van Cristina Fernández

Cristina Fernández heeft de Argentijnse presidentsverkiezingen van zondag (28 oktober) overtuigend gewonnen. Ze deelt het politieke project van haar man, de uittredende president Néstor Kirchner, maar haar tegengestelde persoonlijkheid kan voor verrassingen zorgen.


"Ik kijk naar haar op. Ze slaagde erin zich een plaats te verwerven en een sterk imago op te bouwen, niet als iemand die onafhankelijk is van haar man, maar wel als iemand die naast hem werkt, zonder te botsen.” Dat zei Fernández over Hillary Rodham Clinton, net als zij senator en presidentskandidaat maar nog altijd in de eerste plaats de vrouw van een nog bekendere echtgenoot.

Kirchner en Fernández ontmoetten Clinton en Rodham vorige maand in New York. Bill vertelde Néstor dat iedereen hem vraagt wat hij zal doen als zijn vrouw in 2008 verkozen wordt. “We zullen onze antwoorden op ons afstemmen”, grapte Bill. “We zullen zeggen ‘ik doe wat ze beveelt’.” Kirchner lachte, maar antwoordde niet. “Waarom zei je niets”, vroeg zijn vrouw hem later? “Heb jij ooit alles gezegd wat ik wilde?” was het antwoord van Kirchner.

De anecdote verraadt hoezeer Fernández zich spiegelt aan het Amerikaanse presidentenpaar, maar ook dat ze met haar echtgenoot een “absoluut egalitaire relatie heeft, zonder asymmetrie,” oordeelt de Argentijnse sociologe en opiniepeiler Graciela Romer.

Toch lijken de twee in veel opzichten elkaars tegenpolen. Fernández is koket en is zich goed bewust van haar uiterlijk. “Ik heb het er altijd moeilijk mee gehad dat ik omdat ik mooi ben, moet bewijzen dat ik ook intelligent ben”, zegt ze in een interview met de journaliste Olga Wornat in het boek ‘Reina Cristina’ (Koningin Cristina). Kirchner heeft van een slordig voorkomen net zijn handelsmerk gemaakt.

Fernández is een begenadigde spreekster, ze leest nooit iets af. Haar man, die moeilijk te verstaan is, bewondert haar daarom. Maar ze is afstandelijk, op het onderkoelde af. Anders dan Kirchner vermijdt Fernández het contact met de mensen en toont ze zich niet gauw geëmotioneerd.

Wornat, die Fernández van kindsbeen af kent, beschrijft haar als “ontembaar, intelligent, polemisch en ambitieus als niemand anders sinds Evita.” Volgens Wornat is de nieuwe president ook “genereus en heel trouw.” Maar ze somt ook minder flatterende kenmerken op: Fernández zou “arrogant, ijdel en zelfs manisch-depressief” zijn.

‘Cristina’, zoals de nieuwe Argentijnse president zich tijdens haar campagne ging noemen, werd op 19 februari 1953 geboren in een middenklassegezin in La Plata, de hoofdstad van de  provincie Buenos Aires. Enkele maanden eerder was Eva Duarte gestorven, de echtgenote van de toenmalige presidente Juan Domingo Perón en tijdens haar leven de machtigste vrouw in Argentinië. Zonder ooit verkozen te zijn werd de waanzinnig populaire ‘Evita’ Duarte door haar inzet voor de armen en de vrouwen het symbool van de Latijns-Amerikaanse politica.

De vader van Fernández, een buschauffeur, stemde voor de Unión Cívica Radical, haar moeder, huisvrouw, voor de Partido Justicialista, de partij van Peron. Die twee partijen hebben de recente politieke geschiedenis van Argentinië beheerst.“Ik heb het beste van de twee overgenomen”, zegt Fernández, die carrière maakte als een eigenzinnige peroniste en naar de voorbije verkiezingen trok met Julio Cobos als running mate, een politicus die pas in 2005 de Unión Cívica Radical verliet om zich aan te slutien bij de pluralistische beweging waarmee Kirchner de Argentijnse politiek op een nieuwe leest was beginnen te schoeien.

"Mijn moeder hield foto’s van Evita bij waarop ze er als een fee uitzag”, herinnert Fernández zich. Zelf heeft ze naar eigen zeggen een andere Evita voor ogen, de strijdbare en gestaalde politica die in de jaren 70 de jonge wilden binnen de peronistische beweging als voorbeeld diende.

De nieuwe president studeerde even psychologie maar koos toen toch voor een opleiding in de Rechten. Tijdens haar studies leerde ze Kirchner kennen. Van de twee was Fernández veruit de beste studente. Ze studeerden af in de jaren 70. Van die tijd dateren ook hun eerste passen in de politiek, bij de Juventud Universitaria Peronista, de Universitaire Peronistische Jeugd. Fernandez aardde echter niet in de partijstructuur.

Fernández en Kirchner trouwden in 1976, net voor de staatsgreep die de Argentijnse democratie zeven jaar lang lamlegde. Ze kregen twee kinderen en verzamelden een klein fortuin als succesrijke advocaten. Toen de dictatuur in 1983 ten val kwam, begonnen ze hun politiek project uit te bouwen.

Fernández werd in 1989 provincieraadslid in Santa Cruz en haar man werd twee jaar later gouverneur van die provincie. In 1994 begonnen ze samen mee te werken aan de hervorming van de Argentijnse grondwet, waardoor ze ook in de rest van het land bekendheid verwierven. Fernández werd in 1995 tot senator verkozen voor Santa Cruz, twee jaar later tot volksvertegenwoordiger en in 2001 en 2005 weer tot senator.

Nadat Fernández en Kirchner zich in de tweede helft van de jaren 90 door hun afwijkende standpunten de woede van partijgenoot en toenmalig president Carlos Menem op de hals hadden gehaald, zette Kirchner in 2001 zijn zinnen op het presidentschap. Fernández verklaarde hem gek, want hij was anders dan zij in de nationale politiek niet echt bekend en gerespecteerd.

Dankzij de politieke chaos die de economische ineenstorting van Argentinië kort daarop veroorzaakte, een goede timing en de keuze van de juiste bondgenoten, kon  Kirchner in 2003 tegen alle verwachtingen in de tweede ronde van de presidentsverkiezingen halen. Zijn tegenstander, een verzwakte Menem, gooide de handdoek nog voor die tweede stembusgang in de ring.

Fernández wil niet doorgaan voor een feministe, al kan ze niet overweg met het traditionele machismo in Argentinië. Ze bedankte altijd voor de parlementscommissies die zich met vrouwenonderwerpen bezighouden en is tegen de legalisering van abortus. Ze heeft schuldgevoelens omdat haar politieke carrière weinig tijd overliet om met haar kinderen bezig te zijn, maar windt zich er wel over op dat journalisten alleen vrouwelijke politici over zulke aangelegenheden vragen stellen.

Kirchner en Fernández vormen een hecht team. Ingewijden zeggen dat de president niets besliste zonder haar advies te horen. Maar daarna nam hij wel zijn eigen beslissingen. Sinds haar verkiezingsoverwinning probeert Fernández duidelijk te maken dat ze ook haar eigen weg zal gaan. Het is haar beurt.

BRON:
http://www.ipsnews.be

IPS DOOR:

Deel dit artikel