Klimaattop Madrid in schril contrast met roep om verandering klimaatjongeren

Op zondag 8 decmber vormden duizenden klimaatbetogers een mensenketting rond het parlement.

Bij het schrijven van deze opinie is het nog niet duidelijk of we vanochtend wakker worden met een akkoord op de klimaattop in Madrid. De onderhandelingen over grotere inspanningen van landen, koolstofmarkten en klimaatschade in ontwikkelingslanden verlopen al dagen bijzonder stroef en het lijkt er op dat de onderhandelaars er nog een dag aan zullen breien. Het contrast met de 'straat' kan niet groter zijn.

In september kwamen wereldwijd miljoenen mensen op straat om een ambitieus klimaatbeleid te eisen. In Madrid vond vorige week vrijdag een historische klimaatmars plaats met maar liefst 500.000 deelnemers.

Greta heeft de wereld wakker geschud

Greta heeft de wereld wakker geschud. Samen met onder andere Ridhima, Anuna, Kaluki en Aditya – klimaatjongeren van over de hele wereld – zette ze de klimaatcrisis zo prominent op de agenda dat ze niet uit het nieuws te slaan was en 'klimaatnoodtoestand' het woord van het jaar werd. De jongeren deden dat niet alleen: bosbranden in de Amazone, Australië en zelfs op de noordpool, overstromingen in Oeganda en India en hittegolven in Europa zetten de boodschap kracht bij. Greta's speech voor de VN in New York in september was scherp, aanvallend zelfs. In Madrid veranderde haar toon. Ze zei bijna verslagen dat er niks veranderd was, dat de protesten van de jongeren niks hebben uitgehaald.

Wachten op een consensus over één welbepaalde paragraaf van één specifiek sub-artikel van het Akkoord van Parijs, zo lijkt het soms wel te zijn. Alles beweegt zo traag. Toch vind ik zo een klimaattop niet overbodig. Er is namelijk maar één manier om deze crisis op te lossen en dat is een internationale. Het gaat om internationale rechtvaardigheid: de armste landen zijn het meest kwetsbaar voor de klimaatcrisis. Miljoenen mensen in de armste landen staan nú al oog in oog met de klimaatcrisis. Net zij hebben het minst bijgedragen aan de oorzaken ervan. Zij kunnen hun nationale klimaatuitdagingen niet alleen de baas. Daarom blijven internationale afspraken onmisbaar.

Maar we kunnen niet alle hoop in de schaal van de internationale onderhandelingen leggen, die vaak worden gegijzeld door grote vervuilers als Australië, Saudi-Arabië en Brazilië die geen verandering willen. Na meer dan twee decennia onderhandelingen en vier jaar na het sluiten van het Akkoord van Parijs, is het aan landen met ambitie om het voortouw te nemen in de uitvoering ervan. Op dat vlak zien we wél positieve signalen. Denemarken nam een klimaatwet aan die tegen 2030 een vermindering van 70% van de uitstoot wil, de nieuwe Europese Commissie maakt met een 'Green Deal' van klimaat een prioriteit en Costa Rica draait voor bijna 100% op hernieuwbare energie.

Het nationaal klimaatplan zal bepalen of ons land zich aansluit bij dinosauriërs als Polen of uitblinkers als Denemarken

Er verandert dus wel degelijk iets. Maar dat er méér nodig is, staat buiten kijf. Alle Europese en andere rijke landen moeten in actie schieten. Ons land moet eind dit jaar een nationaal energie- en klimaatplan indienen. De ambitie en inhoud daarvan zal bepalen of ons land zich aansluit bij dinosauriërs als Polen of uitblinkers als Denemarken.

 

11.11.11 DOOR:

Dit opiniestuk verscheen op 14/12 in Het Belang Van Limburg

 

Deel dit artikel

       


Gerelateerde artikels