Oppositie wint parlementsverkiezingen in Venezuela

President Maduro

De MUD (Democratische Unie) won minstens 99 zetels in de kamer tegen slechts 46 voor de PUSV, de Chavistische partij van president Maduro (22 zetels nog te verdelen), die 16 jaar lang alle verkiezingen heeft gewonnen. Een zware slag voor de 99% in het land en in heel Latijns-Amerika.

Na maanden van economische oorlog zoals speculatie met basisproducten om ontevredenheid aan te wakkeren, maanden van media-oorlog waarbij in de rechtse media de grofste leugens niet geschuwd worden en met staatsgreep werd gedreigd bij electoraal verlies. Na grote economische achteruitgang door het kelderen van de olieprijs, die o.a. het gevolg is van het maasaal op de markt brengen van olie door Saoudi Arabië. Na zware intimidatie door de VS die in maart de noodtoestand uitriep t.a.v. Venezuela. Na straatgeweld door de oppositie na de vorige verkiezingen in 2014, waarbij 40 doden vielen heeft een deel van de 99% gestemd voor de 1%.

Anders dan wat de extreem rechtse oppositie steevast deed na elke verkiezing namelijk luidkeels de Nationale Verkiezingscommissie van fraude beschuldigen die nooit werd bewezen - integendeel: alle internationale waarnemers attesteerden steeds de degelijkheid van de verkiezingsprocessen - heeft president Maduro onmiddellijk het verlies van zijn partij toegegeven en de uitslagen erkend.

Zeker, de huidige en vorige regering heeft fouten gemaakt en uitdagingen niet voldoende aangepakt. Er was de torenhoge inflatie, de toegenomen onveiligheid op straat en een zeker opportunisme en corruptie in eigen rangen. Maar de economische omstandigheden, lage olieprijzen gecombineerd met een internationale economische crisis, zaten helemaal tegen en de oppositie en de VS hebben het heel smerig gespeeld.

President Maduro besluit: "De economische oorlogsvoerders hebben gewonnen, de strategie om ons sociaal model af te breken heeft een overwinning geboekt in de gegeven omstandigheden (...) Wij hadden altijd gezegd dat we de resultaten zouden erkennen. We wisten dat we tegen de stroom inzwemmen." (...)

"Het is niet de oppositie maar de contrarevolutie die gewonnen heeft, dankzij het democratische kiessysteem dat onze commandant Hugo Chávez invoerde (...) Het land bevrijden van de economische oorlog en de productie opvoeren is nu onze grote taak. Al de rest zijn bedrieglijke voorstellen om te proberen opnieuw het neoliberale model aan Venezuela op te leggen. (...) We (de revolutionaire krachten) moeten allemaal goed nadenken over ons engagement en verenigd blijven om de omstandigheden die in de komende maanden op ons afkomen te kunnen beantwoorden, om het contrarevolutionaire plan te kunnen bekampen".

De grote geldschieters van de oppositie hebben eigenlijk niet eens belang bij een echte economisch relance. Door de lage koers van de nationale munt maken ze immers enorme speculatieve winsten. Het is dan ook de vraag hoelang zij de steun van de kiezers kunnen behouden, eens die merken dat ze een politiek gaan voeren die uitsluitend goed is voor de 1% en helemaal niet voor hen, de middeninkomens en de arme bevolking. Dat de op revanche uitzijnde rechtse krachten niet stil zitten blijkt uit het volgende. Nog geen 24 u na de verkiezingsuitslag, stuurt Fedecámaras - de federatie die bedrijfsleiders uit alle private sectoren verenigt - al een persbericht de wereld in, waarin ze aanstuurt op een aanpassing van de Arbeidswet, LOTT genaamd, ingevoerd door president Chávez. Die arbeidswet stelt dat arbeid een sociaal recht is en lagt een reeks garanties en voordelen voor de arbeiders vast. De afbraak van 17 jaar sociale politiek kan heel erg snel gaan.

Fedecámaras is geen neutrale organisatie. Tijdens de staatsgreep van 2002 tegen Chávez was Pedro Carmona, toenmalig voorzitter van Fedecámaras, voor 47 uur de door de coup aangestelde president van het land, tot de bevolking en loyale delen van het leger Chávez terug haalden. Fedecámaras organiseerde eind 2002 ook de patronale lockout die verschillende maanden duurde, in een poging de bevolking uit te hongeren en tegen de Bolivariaanse regering op te zetten.

Toch mogen we niet vergeten dat de Bolivariaanse Revolutie nog niet verloren is omdat één verkiezing verloren is. Het volk kan ook leren uit zo een nederlaag. In Nicaragua verloren de Sandinisten ooit de verkiezingen. Vandaag hebben ze de steun van 70% van de bevolking.

Initiatief Cuba Socialista DOOR:

Deel dit artikel