Portret van een onderneemster

Carmen Chito (40) is een ondernemende vrouw. Ze is boerin en onderneemster. Ze kweekt cavia's en verkoopt organische meststoffen. Ze wroet zich krom om het schoolgeld van haar zonen te betalen.

Extreme armoede

portret-onderneemster-300Carmen woont in het dorpje Palacio Real op de flanken van het Andesgebergte. Haar schoolcarrière stopte op haar twaalfde, want toen moest Carmen als landarbeidster gaan werken om de kosten voor haar zieke vader te betalen.

Pas na haar huwelijk kon Carmen werk maken van haar zelfontwikkeling. Haar echtgenoot maakte er geen problemen van dat ze cursussen volgde en van haar schoonouders kreeg het stel enkele percelen landbouwgrond.

Ontsnappingskans

Pas vanaf 2007 begon ze stilletjes aan uit de extreme armoede te klimmen. Toen werd 'Señor Cuy' opgericht, een coöperatie van caviakwekers. In de Andeslanden is de cavia geen huisdier zoals bij ons, maar een lekkernij die in de betere restaurants wordt geserveerd. Onze lidorganisatieTrias zorgt ervoor dat de leden toegang krijgen tot opleidingen. "We leerden alles over ziektepreventie, voedertechnieken en stalinfrastructuur", vertelt Carmen.

Vandaag huisvest ze in haar stal 180 cavia's. Maandelijks zijn enkele tientallen dieren slachtrijp. Die verkoopt ze aan de coöperatie voor een gemiddelde prijs van 6 dollar. Daarnaast haalt ze bij producenten in de buurt de caviamest op om er compost van te maken.

De compost levert mij per maand een kleine 200 dollar op

Duivel-doet-al

Carmen weet heel goed waar ze als onderneemster mee bezig is. "Per zak van 40 kilo compost maak ik 39 dollarcent nettowinst. Aangezien mijn verkoop gestegen is tot een 500-tal zakken per maand, levert de compost mij een maandinkomen op van een kleine 200 dollar."

Samen met een dozijn andere vrouwen uit haar dorp baat Carmen ook nog een restaurant uit en ze geeft rondleidingen aan toeristen. "Op onze menukaart staat het vlees van lama's en alpaca's. Zo proberen we ons te profileren", vertelt ze.

Sociale bescherming?

De gezinsinkomsten van Carmen en haar echtgenoot dienen vooral één doel. "We hebben twee zonen, van 16 en 20 jaar oud. Voor hun onderwijs betaal ik jaarlijks 2.500 dollar. Vooral het hoger onderwijs van mijn oudste zoon is superduur", zucht ze.

Haar grootste wens? 'Ik hoop dat mijn hernia aan de rug niet erger wordt, want als ik niet meer kan werken, kunnen we geen goed onderwijs betalen. Dat is geen optie, want mijn kinderen moeten koste wat het kost hun diploma halen. Zelf heb ik die kans nooit gekregen...'

Deel dit artikel