Presidentsverkiezingen Congo uitgesteld tot 2018?

President Kabila heeft zich voor het eerst sinds lang uitgesproken over de presidentsverkiezingen in zijn land die volgens de grondwet nog dit jaar georganiseerd moeten worden. Hij deed dit met de nodige dubbelzinnigheid: "de verkiezingen kunnen dit jaar plaatsvinden, of op een ander moment. Alles hangt af van de politieke dialoog die gaande is in Kinshasa".

In mei dit jaar besliste het grondwettelijk hof in een controversieel arrest dat de president kan aanblijven als de verkiezingen niet tijdig georganiseerd worden. Enkele dagen geleden verkondigde de nationale kiescommissie (CENI) aan dat volgens hun berekeningen de presidentsverkiezingen pas eind 2018 georganiseerd kunnen worden. De oppositie is woedend en ook een groot deel van de bevolking ziet Kabila niet graag langer aan de macht. Bij protesten in september vielen meer dan 50 doden.

Ook de Verenigde Naties lieten er geen twijfel over bestaan: de eindverantwoordelijkheid voor het excessieve geweld ligt bij de Congolese overheid. Ondertussen lijkt de politieke crisis ook alle aandacht weg te trekken van de conflicten in het oosten van het land. Zo vielen er in Beni op 22 september weer 7 doden bij een bloedige aanslag, en werden enkele dagen later nog eens vijf mensen vermoord bij een aanval van rebellen.

11.11.11 en haar Congolese partners zijn uiterst bezorgd over de politieke toestand in het land. Minister Reynders liet gisteren verstaan niet akkoord te gaan met het standpunt van de kiescommissie, maar gaf tegelijkertijd ook toe dat het quasi onmogelijk is om verkiezingen te houden voor de grondwettelijke deadline.

Een nieuwe kieskalender en een akkoord over hoe het land bestuurd zal worden in een (korte) overgangsperiode, in het bijzonder over wie het land zal leiden, zijn dus essentieel. Zonder een politiek akkoord tussen meerderheid en oppositie vóór 19 december dreigt het land ten prooi te vallen aan chaos en geweld.

Bovendien lijkt een overgangsperiode mét Kabila aan het hoofd voor veel Congolezen onaanvaardbaar. Een overgangsregering met Kabila aan het hoofd is dus geen oplossing. De bloedige protesten in september lijken slechts een voorsmaakje te zijn voor wat Congo te wachten staat wanneer de politieke klasse er niet in slaagt om een oplossing te vinden.

Reynders heeft al verschillende keren gewezen op de 'individuele verantwoordelijkheid' bij mensenrechtenschendingen. Voor 11.11.11 kan er geen straffeloosheid bestaan voor dergelijke misdaden, en zeker niet wanneer deze de stabiliteit van het land in gevaar brengen. Minister Reynders dient daarvoor in de Europese Raad te pleitten voor gerichte sancties ten aanzien van de verantwoordelijken van het geweld.

Ook dient er een nieuwe bemiddelaar aangesteld te worden om een inclusieve dialoog mogelijk te maken. De druk op de Afrikaanse Unie om het mandaat van huidig bemiddelaar Edem Kodjo te herevalueren dient opgevoerd te worden. Die laatste heeft immers al geruime tijd alle geloofwaardigheid bij de oppositie, de katholieke kerk en een groot deel van het middenveld verloren.

Tot slot dient België er bij de VN-vredesmacht Monusco op aan te dringen om haar mandaat te gebruiken om alles in het werk te zetten om meer doden bij eventuele protesten in het kader van de verkiezingen te voorkomen (*). Dit betekent dat ze haar politie-component in de grote steden gevoelig dient uit te breiden.

 


Het mandaat dat ze gekregen heeft onder resolutie 2277 van de VN veiligheidsraad zegt hierover het volgende: Article 36 I (a) to "ensure, within its area of operations, effective protection of civilians under threat of physical violence, (...) paying particular attention to (...) human rights defenders, with a focus on violence emerging (...) in the context of elections".

11.11.11 DOOR:

Deel dit artikel

       


Gerelateerde artikels