Reflectie over het internationale jongerenkamp MDG' 15

Toen ik dit wou schrijven, wou ik direct het woord 'reflectie' in de titel gebruiken. Het was intuïtief, maar na de definitie van dit woord te zien, snapte ik waarom. "Het is een manier om ervaringen te begrijpen en te analyseren en er betekenis aan te geven. Reflectie is het proces waarbij informatie wordt omgezet in betekenis." En dat is precies wat ik wil en zal doen.

Toen ik voor het eerst hoorde dat ik naar Praag ging, deed het mij eigenlijk niet zo veel. Waarschijnlijk omdat ik het nog niet echt besefte, maar deels ook omdat toen ik dit te horen kreeg, het nog een jaar wachten was.
Naarmate April 2010 dichterbij kwam, kregen we meer informatie. Zo kregen we telefoontjes van Studio Globo met meer informatie, en vanaf toen, begon het aftellen. Na een paar weken hadden we onze eerste samenkomst met de Belgische groep. Het was - zoals altijd - zo verschrikkelijk raar om plots in een groep te zitten met mensen die je helemaal niet kent (behalve één iemand die samen op school zat). Noch de begeleiders, noch de mede-studenten. Gelukkig hadden de begeleiders, Jan en Katlijn, de oh zo cliché en oh zo originele kennismakings spelletjes bedacht, maar deze spelletjes waren oh zo effectief. Na deze eerste bijeenkomst zat mijn gevoel uitermate goed, en kon Praag maar niet snel genoeg komen. Tussen de eerste samenkomst en Praag, was er nog één 'meeting'. Deze was in Brussel en was vooral bedoeld om foto's te trekken van Brussel voor onze presentatie van en door de Belgische kandidaten voor de andere landen. In Brussel was het zo veel plezier, en zaaide bij ons allemaal de onrust en nieuwsgierigheid van het kamp. Het plan was ook dat we allemaal samen gingen eten bij Katlijn thuis. Voor jullie is dit misschien een bijzonder saai detail, maar voor mij gaf dat een zeer goed gevoel. Het gaf het gevoel dat de begeleiders vrienden waren en niet enkel de saaie 'opvoeders'.

Eenmaal 10 April was het zover, de dag dat we vertrekken. In het begin voelde het weer wat raar aan, en onwennig. We hadden elkaar tenslotte nog maar 2 keer gezien. Toen leerde we ook de filmcrew, Sofie en Thomas kennen. Zij gingen mee om beeldmateriaal op te nemen. Eenmaal op de vlieger, liep de boel al lekker los tussen de Belgen. In het vliegtuig zaten ook de Fransen. Dit was nogal raar omdat er geen 'officiële' kennismaking was, je zag ze gewoon. Het was een beetje zoals twee dieren die elkaar van ver bekijken en besnuffelen.
Eenmaal aangekomen zagen we dan ook de Senegalezen en de organisatoren van het Kamp. De locatie van het kamp was zo een 70 kilometer, wat wil zeggen dat het toch een tijdje rijden was - zo een anderhalf uur om precies te zijn. Deze bus was ook weer heel ingedeeld in landen omdat de Belgen, Fransen en Senegalezen elkaar eigenlijk nog niet echt deftig hadden gesproken.
Op het kamp was het eerst eten - dat trouwens afschuwelijk was - en de kamer indeling. Ik zat samen met mijn 'Belgische vriend' maar we moesten onze kamer delen met 2 Tsjechen en 2 Senegalezen. In het prille begin was dit écht raar. Het is sowieso al raar om met 4 andere mensen in één kamer te slapen. Daar kwam nog eens bij dat we elk een andere taal spraken, en de drempel dus veel hoger ligt om te praten met elkaar. 'S avonds kregen we zoals elke avond een presentatie over bepaalde landen en daarna was het al gauw slaaptijd, wat niet zo moeilijk was omdat een reis altijd vermoeiend is.
Toen we in bed lagen, begon het 'socializen'. Al gauw ging het gesprek over Praag, naar een gesprek over de Europese Unie. Toen vielen twee dingen mij op: Het is niet normaal voor kinderen tussen de 16-18 dat ze graag en met volle enthousiasme over politiek praten in bed om 2 uur 's nachts. En dat de Tsjechen - met wie we aan het praten waren - een heel ander zicht dan ons, de Belgen, hadden. Zij zagen de Europese Unie al snel als een organisatie die vergeleken kon worden met het communisme. Bij ons zouden we dat zelf niet durven denken, en zien wij de Europese Unie helemaal anders. Wat ik dus wil zeggen is dat culturen écht wel anders denken, en dat bij bevoorbeeld de Tsjechen, het communisme nog zo veel meer leeft dan verwacht. Vanaf toen was het echt een keerpunt, van saaiheid en onwennig naar een geweldig kamp!

We kregen vaak workshops rond zeer boeiende dingen zoals de Universele Mensenrechten, kindersterfte, kinderrechten, onderwijs, de – uiteraard niet uit te sluiten - 8 millenniumdoelstellingen enzovoort. Hier weer zag je de culturele verschillen. Het was ook zo ongelooflijk interessant om met andere culturen te debatteren en discussiëren. Overdag was het eigenlijk behoorlijk hard werk. Ik heb dan ook veel het gevoel gehad dat het een schoolweek was, maar dan wel duizend keer leuker. Het gevolg hiervan was dat gesprekken met mensen dan vooral ook ging over de activiteiten die bezig waren. Maar al snel hadden we hier een oplossing voor: sociaal doen na de activiteiten. Nogal voor de hand liggend, maar je moet dan ook weten dat de activiteiten vaak gedaan waren tussen 11-12 uur, en dat de nachten al snel uitliepen tot 2-4 uur. dat was dus 4 uur slapen, aangezien het vroeg opstaan geblazen was!
Een van de meest interessantste activiteiten die we gedaan hebben was 'Global Café'. Het concept bestond uit véél tafels, die in het begin gevuld waren met de helft van één land. Iedere tafel moest dan discussiëren over verschillende stellingen. Zoals: "Hoe zal de wereld er in 2035 eruitzien", "wie zullen de grootste spelers zijn", "wat zijn jullie rol hierin", enzovoort. Onze 'gedachtengang' moesten we dan opschrijven op een groot A1 blad. Na een half uur, moest elk individu van de tafel, naar een andere tafel, om daar 'zijn' tafel te 'vertegenwoordigen'. En zo zag je zeer visueel, hoe elk land, elk idee, elk ideologie zo mooi in elkaar kon vloeien. Het gaf ook zo een enorme kick om die vrijdag onze voorstelling in Praag te zien. Beseffen dat dit door ons, jonge studenten, in elkaar gestoken is geweest, en dat we zo'n 800 tal mensen in totaal hebben kunnen berijken.  Beseffen dat dit nut had, een bedoeling. Beseffen dat de zin in de statement: "because we can - we must" daadwerkelijk een waarheid is.

Parallel met deze interessantigheden, ging het 'socializen'. In het begin was het zeer begrensd. Je zag dit ook bijvoorbeeld door het avondeten, waar elk land aan een tafel zat. Maar hoe meer de tijd vorderde, hoe minder goed je kon zien waar welke landen zaten. Zo ging iedereen vaak bij iemand anders gaan zitten. De monitors gingen ook vaak bij de studenten zitten, wat ook een zeer goed signaal gaf voor mij. En de late avonden waren voor ons ook zo heerlijk. Het was de perfecte rust na de lange activiteiten.
Wat ik ook nooit zal vergeten is hoe elk persoon zo interessant was. Elk persoon die daar was had iets te zeggen, had een mening, had een doel, kon veel vertellen, en was zo volwassen. Aangezien ik zo graag praat en zo geïnteresseerd ben in politiek, cultuur en zo veel meer, was dit voor mij een echte openbaring. Zo zaten eens ik en een paar mensen te genieten van de zon op de bankjes. Een van die mensen was een engels meisje, die een boek aan het lezen was over de Franse Revolutie voor school, maar niet tegen haar zin. Zo werd het al gauw een uitwisseling van dingen die we elk wisten over de Franse Revolutie, en hebben we zo een uur gepraat over de impact die de Fransen en de Franse Revolutie hadden in België. Het viel mij dan ook weer direct op dat dit geen evidentie is dat wij dat graag doen.
De mensen groeiden zo ongeloof naar elkaar. Ik denk dat bijvoorbeeld iemand die de laatste dag gekomen zou zijn, niet zou geloven dat dit een groep was van 7 verschillende nationaliteiten.
Het is dan ook meer dan logisch dat het afscheid zo hartverscheurend was. Het was echt pijnlijk om de mensen te verlaten, vooral omdat je weet dat het er dik inzit dat je ze nooit meer ziet. Het gemis werd wel al snel gestopt, want - en het is de eerste keer dat Facebook echt nut had - Facebook bracht ons allemaal terug. We zijn nu wel maar 2 dagen verder, maar ik heb nog steeds contact met mensen uit Tsjechië, Engeland, Senegal, Indië, Polen en Frankrijk.

Het is een kamp dat ik nooit zal vergeten, en zelf nooit zou kunnen vergeten. Het is één van de grootste ervaringen in mijn kort leven. En ik hoop ten zeerste, dat er ooit een internationale reünie zal komen, omdat ik ieder van deze mensen terug wil zien.

Bedankingen zijn altijd zo melig, maar ik wil echt onze begeleiders bedanken, Jan en Katlijn, Studio Globo, de Europese Unie voor de financiering, Stijn van Maks!, Sofie en Thomas van de filmcrew, de oranisatoren en vooral de deelnemende mensen die het plezier maakten.
Bedankt voor deze prachtige ervaring die ons zo veel rijker heeft gemaakt,
Rémy

BRON:
Studio Globo

Deel dit artikel