Rwanda, Burundi: vijftig jaar onafhankelijkheid


brochure rwanda burundiOp 1 juli 1962 werden Burundi en Rwanda officieel onafhankelijk na het koloniale bewind van België. Op 1 juli 2012 vieren de twee landen de vijftigste verjaardag van hun onafhankelijkheid.

Al meer dan 15 jaar wordt de regio geconfronteerd met een reeks opeenvolgende conflicten in Burundi, Rwanda en de Democratische Republiek Congo (DR Congo). Nog steeds is er geen zicht op duurzame stabiliteit en vrede. Ook de uitdagingen op vlak van armoedebestrijding en duurzame ontwikkeling blijven enorm.



 





De Belgische civiele samenleving hebben naar aanleiding van de vijftigste onafhankelijkheidsverjaardag samen met hun partners krachtlijnen uitgestippeld voor een duurzaam Belgische beleid voor de regio en in het bijzonder voor Rwanda en Burundi: 'Samen werken aan een nieuw, doeltreffender partnerschap tussen België, Burundi en Rwanda voor vrede en duurzame ontwikkeling in de regio van de Grote Meren'. 

 

 

Burundi bevindt zich op een belangrijk kruispunt.

In 2005 rondde Burundi een transitieperiode af, het sluitstuk van tientallen jaren politieke en etnische spanningen en bijna twaalf jaar open burgeroorlog. Op vlak van vrede en veiligheid boekte Burundi hierna duidelijke vooruitgang, hoewel de stabiliteit van dit vredesproces na de verkiezingen van 2010 nog steeds zeer fragiel blijkt.

Het land staat dus voor de uitdaging om het vredes- en democratiseringsproces te consolideren en tegelijk de plattelandsbevolking uit de armoedespiraal te halen. We stellen bovendien vast dat mensenrechten steeds minder worden gerespecteerd, de democratische ruimte verkleint en de bestuurlijke capaciteit van de autoriteiten nog steeds erg beperkt blijkt. Het land ondervindt ook steeds meer moeilijkheden om internationale donoren te mobiliseren voor de wederopbouw.

 

 


Snellere wederopbouw in Rwanda

In Rwanda lijkt de sociaal-economische wederopbouw sneller te verlopen dankzij de investeringen van verscheidene donoren en het verantwoordelijke ? zij het niet noodzakelijk rechtvaardige ? beleid. Maar achter de groeicijfers en het technocratische succesverhaal schuilt een hoge bevolkingsdruk die als een zwaard van Damocles boven het land hangt. De toenemende ongelijkheid en een groeiende kloof tussen stad en platteland zijn vaak te wijten aan onrealistische beleidsbeslissingen die vanuit de hoofdstad en zonder veel inspraak van de bevolking worden genomen.

Daarnaast roept de beperkte mate van democratische openheid vanuit de huidige Rwandese autoriteiten sterke vragen op. Zeker omdat het land nog steeds voor de enorme uitdaging staat om de oorlogsmisdaden, de misdaden tegen de menselijkheid en de genocide te verwerken en hierover op een rechtvaardige manier recht te spreken.

 




Onophoudelijk geweld in DR Congo

In het oosten van de DR Congo heeft het onophoudelijke geweld in verschillende regio's een aanhoudende humanitaire crisis veroorzaakt.Diverse strijdende groepen die nog altijd actief zijn, gebruiken de burgerbevolking als doelwit en verplichten haar te vluchten. Vrouwen en kinderen zijn daar vaak de eerste slachtoffers van.

De verschillende militaire samenwerkingen en acties tegen buitenlandse en nationale rebellengroepen slagen er niet in de bevolking te beschermen en haar veiligheid te garanderen. Dit kruitvat houdt het land gegijzeld en belemmert verzoening en structurele en duurzame ontwikkeling in de regio.

In deze context is het moeilijk te voorspellen hoe de regio de komende maanden en jaren zal evolueren. Op het vlak van vrede en veiligheid is er duidelijk een regionale politieke benadering nodig. Conflicten in de regio kennen geen landsgrenzen. Een overgang naar vrede en ontwikkeling kan enkel gegarandeerd worden als de internationale gemeenschap deze regio als een van haar prioriteiten beschouwt, en als men toeziet dat de staten zelf, in dialoog met de civiele maatschappij, de mogelijkheid krijgen om soeverein een beleid uit te werken dat tot duurzame ontwikkeling leidt.

 


Aanbevelingen van het de Belgisch civiele maatschappij en hun partners in Rwanda en Burundi

Hierop heeft de Belgische civiele samenleving, samen met hun partners in beide landen, naar aanleiding van de vijftigste onafhankelijkheidsverjaardag een gezamenlijk en wederzijds overleg opgezet. Dit overleg moest de krachtlijnen uitstippelen voor een duurzaam Belgische beleid voor de regio en in het bijzonder voor Rwanda en Burundi.

In deze kadertekst formuleren het Centraal-Afrika Overleg van 11.11.11 en 'la plate forme Afrique Centrale' van CNCD-11.11.11 aanbevelingen gericht aan de Belgische beleidsverantwoordelijken met het oog op een duurzaam beleid tussen België, Burundi en Rwanda.

De aanbevelingen hebben vooral betrekking op volgende vier thema's:

  • democratie en goed bestuur;
  • justitie en de strijd tegen straffeloosheid;
  • ontwikkeling, meer bepaald het beleid op het vlak van gezondheidszorg, onderwijs en landbouw;
  • de regionale integratie.

Deze kadertekst bevat tevens de resultaten van de uitwisseling tijdens workshops op 6 juni 2012 in Brussel. Aan die workshops namen meer dan 80 personen deel, in aanwezigheid van drie partners uit Burundi en Rwanda. Het geheel werd afgesloten met een uitwisseling met de vertegenwoordigster van de federale minister van Ontwikkelingssamenwerking Magnette.


Deel dit artikel