Boniface Mwangi, persfotograaf, fotoactivist

Vanaf mijn terrasje in de gezellige drukte van Den Haag zie ik hem meteen lopen. Boniface Mwangi valt op in zijn zwart-groen-rode poloshirt, de kleuren van de Keniaanse vlag. Voor de rest is de tweevoudige winnaar van de CNN Africa Photojournalist Award (in 2008 en 2010) een onopvallende verschijning. Hij straalt een vermoeidheid uit die niet bij zijn leeftijd hoort te passen en zijn schouders zijn lichtelijk gebogen, alsof hij de last van een heel continent torst.

Hij kijkt me onderzoekend aan wanneer ik naar hem toega. Ik ben duidelijk niet de journaliste die hij verwacht had. 'Ik dacht dat je misschien een Keniaanse was die me kwam begroeten', geeft hij later toe. Op de achtergrond speelt een coverversie van Otis Reddings gelaten Sitting on the Dock of the Bay. De berusting in de onveranderlijkheid der dingen uit dat nummer past bij de moeheid die over de 29-jarige Mwangi hangt.

Maar zodra de woorden uit zijn mond rollen, wordt de omvang van zijn verzet tegen die stand van zaken duidelijk. Tijdens ons gesprek in de Nederlandse zomerzon, wanneer hij later die dag een groep Nederlandse kunstenaars in spe toespreekt, of tijdens zijn TED- en andere speeches op het net, Mwangi spreekt steevast met een snelheid en een vuur alsof hem elk moment het zwijgen kan worden opgelegd.

In het compacte kelderzaaltje van het Den Haagse Nutshuis getuigt Mwangi voor een groep studenten van de Koninklijke Kunstacademie over de gebeurtenissen die van de toen 24-jarige persfotograaf een foto-activist zouden maken. Na de presidentsverkiezingen van december 2007 lieten in twee maanden tijd meer dan duizend mensen het leven terwijl meer dan een half miljoen Kenianen vluchteling werden in eigen land.





BRON:
MO* Magazine
Wereldmediahuis MO* DOOR:

Deel dit artikel