Cocktails moeten betaalbaar zijn... als het over aids gaat

‘Cocktails moeten betaalbaar zijn, als het over aids gaat’, onder dat motto voert FOS - Socialistische Solidariteit zijn jaarlijkse 1 mei-campagne. Onder andere Zuid-Afrika moet meer kunnen investeren in publieke gezondheidszorg, om hiv/aidsbehandelingen  toegankelijk te maken voor iedereen.

Women WFP

Centraal in de campagne staat onze Zuid-Afrikaanse partnerorganisatie Women on Farms Project (WFP), een vrouwenorganisatie die strijd levert tegen aids op de wijnplantages rond Kaapstad. Het aantal besmettingen onder de landarbeiders ligt hoog, zoals in heel Zuid-Afrika. Meer dan 5,3 miljoen Zuid-Afrikanen zijn besmet met hiv, ruim 12 procent van de bevolking. Omdat maar een heel kleine groep medicijnen slikt, sterven dagelijks meer dan duizend mensen aan de gevolgen van aids.

Een volwaardige behandeling met onder meer aids-remmers geeft mensen met hiv weer een menswaardig en vooral langer leven. Ze maakt van aids een ‘beheersbare’ ziekte, waarmee je ondanks alles redelijk oud kunt worden. Toch in die landen waar de medicatie beschikbaar is.


Met de campagne “2015 De Tijd Loopt” wil de Vlaamse Noord-Zuidbeweging de politici onder druk zetten om werk te maken van de Millenniumdoelstellingen. En vooral om iets meer te doen. Want verschillende organisaties wereldwijd, en zeker in het Zuiden, zijn erg kritisch over die doelstellingen.

Zo is MDG Doelstelling 6 bijvoorbeeld erg bescheiden opgevat: tegen 2015 de opmars van hiv/aids, malaria, tuberculose en andere ziekten een halt toeroepen en beginnen terugdringen. Toch is de kans dat die doelstelling gehaald wordt miniem. Afrika is er het ergst aan toe, maar ook elders is nog geen beterschap in zicht.

Met de één mei-campagne 2006 wil FOS aandacht vragen voor de massa mensen met hiv/aids. En voor het recht op een fatsoenlijke behandeling voor iedereen.  FOS vraagt aan de Belgische regering om haar verantwoordelijkheid op te nemen, en ervoor te zorgen dat ook de arme mensen met hiv/aids toegang krijgen tot een volwaardige behandeling.
Vul daarom massaal het verzoekschrift in, dat kan je op www.detijdloopt.be. Dóen!
Op één mei kan je mee met ons campagne voeren in Gent, Sint-Truiden, Brugge en Leuven.

hiv/aids in Zuid-Afrika
Van de 5,3 miljoen besmette Zuid-Afrikanen, hebben er momenteel zowat 840.000 behandeling nodig. Amper 114.000 mensen krijgen die ook. Meer dan een kwestie van centen. Volgens onze Zuid-Afrikaanse partners kost een behandeling met onder meer aids-remmers gemiddeld 1889 euro per jaar. Onbetaalbaar voor het gros van de Zuid-Afrikanen, zowat de helft van de bevolking leeft onder de armoedegrens. Daarbij komen nog de ziekenhuiskosten, kosten voor de CD4-tests die de toestand van het immuunsysteem weergeven, kosten voor andere medicijnen tegen allerlei infecties die mensen met hiv/aids anders fataal worden, … Ook de bereikbaarheid van de medische posten vormt een belangrijk obstakel voor behandeling. In heel Zuid-Afrika zijn er vandaag maar 139 gezondheidscentra die aids-remmers verstrekken. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt vaak op tien of twintig kilometer, ver van de boerderijen. Openbaar vervoer is er niet, je kunt er alleen met een taxi naartoe.

Onze partner WFP:
Onze Zuid-Afrikaanse partnerorganisatie Women on Farms Project (WFP) geeft steun en begeleiding aan mannen en vrouwen met hiv/aids en werkt aan bewustmaking en preventie. WFP tracht het taboe rond aids te doorbreken en landarbeiders te informeren. In steungroepen wisselen patiënten ervaringen uit, ze vertellen over hún leven met het virus. Op die manier kunnen ze elkaar ondersteunen. De organisatie spoort mensen ook aan om zich te laten testen en voert campagne voor betaalbare medicijnen en gezondheidszorg.

Wat is hiv/ aids?
aids (Acquired Immune Deficiency Syndrome) is een terminale ziekte die wordt veroorzaakt door hiv (Human Immunodeficiency Virus). Dit virus maakt dat men steeds minder bestand is tegen infecties en ziektes. Aids is niet één ziekte, maar een verzameling van verschillende aandoeningen, infecties en kankers. Die leiden uiteindelijk tot de dood.
Een persoon die besmet is met hiv is seropositief. Het virus bevindt zich dan in je bloed, maar je hebt er weinig tot geen last van. Het duurt gemiddeld enkele jaren voordat iemand klachten krijgt en ziek wordt, en dus aids krijgt.

Wereldwijde epidemie
Wereldwijd leven vandaag 40 miljoen mensen met hiv en aids. De aids-epidemie kostte in 2005 meer dan 3 miljoen levens, waarvan 2,4 miljoen in sub Sahara Afrika. In totaal zijn al meer dan 25 miljoen mensen wereldwijd overleden aan de gevolgen van aids.
Er kwamen vorig jaar 5 miljoen nieuwe hiv-besmettingen bij, waarvan 700.000 kinderen onder 15 jaar. Elke dag worden 13.972 mensen met het virus besmet, 582 per uur, 10 per minuut.
(Bron: UNAIDS)


Aidsremmers en volwaardige behandeling
Sinds 1996 bestaan krachtige cocktails van medicijnen, antiretrovirale middelen (ART, antiretroviral treatment) of aidsremmers. Die genezen aids niet, maar kunnen de levensduur en -kwaliteit van een patiënt aanzienlijk verbeteren.
De impact van hiv/aids op de gezondheidszorg is enorm. Aidsremmers leiden tot een scherpe daling van hiv/aids-gebonden sterfgevallen en zorguitgaven. Aidsremmers kunnen het verlies aan menselijk kapitaal en productiviteit stoppen en stelt miljoenen mensen in staat een inkomen te verwerven, hun kinderen op te voeden en mee te bouwen aan de samenleving.

Sinds enkele jaren zijn deze geneesmiddelen veel goedkoper geworden. Alleen de politieke wil ontbreekt nog om deze behandeling binnen het bereik te brengen van de miljoenen zieken die het nodig hebben. Slechts 15% van de 6,5 miljoen hiv/aids-patiënten in alle ontwikkelingslanden krijgen effectief behandeling.

Maar die cocktails zijn niet alles. De behandeling voor een hiv/aidspatiënt bestaat uit:

Verschillende tests, ondermeer CD4-tests om te weten of en wanneer men met aidsremmers moet starten;
Behandeling met aidsremmers;
Toediening van andere medicijnen dan aidsremmers, om ‘opportunistische infecties’ te behandelen;
Psychologische ondersteuning en begeleiding.

Een betere opvang en verzorging dragen bij tot een destigmatisering van hiv/aids, waardoor mensen zich gemakkelijker vrijwillig laten testen. En dat is nog altijd één van de hoekstenen van een doeltreffend hiv/aidsbeleid.

Neoliberalisme
Internationale instellingen als Wereldbank (WB) en Wereldhandelsorganisatie (WTO) proberen het neoliberalisme aan iedereen op te leggen. Door onderhandelingen als GATS en TRIPS worden meer en meer diensten geprivatiseerd. Ook de publieke gezondheidszorg wordt wereldwijd bedreigd. Regeringen hebben zo steeds minder middelen in handen om de volksgezondheid te garanderen. En dat zien we graag anders.

Genderongelijkheid
Bijna 60 % van de mensen die in Zuidelijk Afrika leven met hiv/aids, is vrouw.
Vrouwen hebben in ieder geval het zwaarst te lijden onder de aids-epidemie. Eerst en vooral zijn vrouwen door hun lichaamsbouw vatbaarder voor de infectie. Ten tweede kunnen ze zich vaak slechter tegen de ziekte beschermen omwille van hun ongelijke positie ten opzichte van de mannen. Tenslotte nemen zij dikwijls de verzorgende rol op zich wanneer familieleden en andere mensen uit hun omgeving ziek worden. Eén van de gevolgen is dat jonge meisjes thuis blijven en niet langer naar school gaan.
Bron: ‘Usdin Shereen, De feiten over hiv/aids’

 

“Eén keer onbeschermde seks …”
Eveline Smith is 24, moeder van twee dochters en seropositief. Ze werkte als landarbeidster op de plantage Soetendal in Wellington, Zuid-Afrika. Daar woont ze nog steeds. Maar werken kan ze niet meer. En geen werk, geen inkomen. Hoe ze het virus opliep weet ze nog precies.
“Eén keer onbeschermde seks, met mijn eigen man. Meteen daarna vertelde hij dat hij mij het virus gegeven had. Hij vond het erg en beloofde voor mij te zorgen als ik ziek zou worden. Anderhalf jaar geleden heb ik me laten testen omdat de kleur van mijn gezicht veranderde. Ik was vermagerd, had geen zin meer in eten. In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik seropositief was. Ik was kwaad, verdrietig, bang. Ik ga dood, dacht ik, wat moet er met mijn kinderen gebeuren… Ik ben constant moe en duizelig, krijg overal gezwellen. Ik kán niet meer werken, niet meer voor mijn kinderen zorgen zoals ik zou willen. Soms krijg ik dingen van vrienden, die verkoop ik dan. Mijn moeder koopt wel eens eten of kleren voor de kinderen, maar ik moet iedere cent terugbetalen. Veel kan ik me niet veroorloven. Als ontbijt eten we granen en wat brood.’s Avonds rijst en aardappelen, soms een beetje vlees. Mijn vitamines haal ik in het ziekenhuis, 15 km van hier. Ik kan er alleen met een taxi naartoe. En als ik geen geld heb, geraak ik er niet.”

Medicijnen om het virus af te remmen, neemt Eveline niet. Nog niet. Maar ze vreest nu al voor de dag dat ze die wel nodig zal hebben. Want behandeling kan ze – net als de meest Zuid-Afrikanen – niet betalen.
“Mijn man heeft me verlaten voor een andere vrouw, op hem hoef ik ook niet rekenen. Ik woon bij mijn moeder. Ze zegt dat het mijn eigen schuld is dat ik seropositief ben. En dat ik ergens anders moet gaan wonen. Ik kán nergens heen. Mijn moeder wil zich niet in hetzelfde bad als ik wassen. Op een dag was ik koffie aan het drinken met een vriendin. Toen ze hoorde dat ik seropositief was, heeft ze mijn kop weggegooid. Je wordt voortdurend veroordeeld, vernederd.
Ik ben heel trots dat ik een resource agent van WFP ben. De liefde en steun van de andere groepsleden betekenen heel veel voor me. Ik voel me veilig binnen de groep omdat niemand me veroordeelt. Mijn droom is weer gezond te zijn, een leven zonder het virus. En een goede man die voor mij en voor de kinderen kan zorgen als ik echt ziek wordt.”

 

Deel dit artikel