Congo: mijnindustrie bemoeilijkt de toegang tot water

photo eau

De stad Lubumbashi betaalt al jaren een hoge prijs voor de praktijken van de mijnindustrie. Deze activiteit verbruikt en vervuilt enorme hoeveelheden water, wat voor de burgers van de regio de toegang tot drinkbaar water bemoeilijkt. Eric Isolo Yav, hoofd van de organisatie √Čtoile du Sud in Lubumbashi, deelt zijn ervaring.g3W



"Mijn naam is Eric Isolo Yav. Ik woon al heel mijn leven in Lubumbashi, de hoofdstad van de provincie Katanga, het mijnbekken van de Democratische Republiek Congo (DRC).

 

Dagelijks zie ik in mijn leven en werk hoe triest het gesteld is in mijn land met de toegang tot drinkbaar water. Volgens de laatste statistieken heeft slechts 26% van de bevolking van Katanga toegang tot leidingwater. De resterende 74% moet zich tevreden stellen met water uit - vaak verouderde - waterputten, die moeilijk toegangkelijk zijn en waarvan de kwaliteit niet in orde is.

Ik herinner me dat men in de jaren '90 in Lubumbashi gemakkelijk toegang had tot grote hoeveelheden drinkwater - het was geen enkel probleem. Maar sinds de komst en uitbreiding van de mijnbouw is dat een echt probleem geworden omdat deze industrie veel water nodig heeft om te kunnen functioneren. Nu kun je het elke dag voelen: de druk in de huizen is steeds lager en we zitten vaak urenlang zonder water - wat vroeger nooit het geval was. We moeten water sparen en opslaan om ervoor te zorgen dat we ons 's ochtends kunnen wassen, om de afwas te kunnen doen, te kunnen koken en het huis schoon te maken. Je moet er elke dag aan denken, en elke ochtend staan we op met de vraag of er al dan niet water zal zijn.

En dat is nog niet alles. Er is ook de watervervuiling, omdat de mijnbouw het door hen gebruikte water rechtstreeks in de stadskanalen loost, zonder het te zuiveren. We zien de dode vissen drijven. En dit is water dat sommige mensen ondanks alles toch gebruiken, omdat ze geen toegang hebben tot een andere bron.

Het gebrek aan drinkwater in de huishoudens heeft meerdere gevolgen. Mensen zijn gedwongen om 1 of 2km af te leggen om water in huis te halen. Vaak zijn het kinderen of vrouwen die hiervoor moeten opdraaien, terwijl dit eigenlijk tijd is dat ze aan iets anders zouden kunnen besteden. Er zijn ook de watergerelateerde ziekten, zoals de "vuile handen"-ziekte (zoals cholera genoemd wordt) en diarree. Ze brengen niet alleen de gezondheid van de mensen in gevaar, maar kosten ook geld om te laten behandelen.

Om hiertegen te vechten is het belangrijk om de mensen te sensibiliseren, te organiseren en te mobiliseren rond deze verschillende problemen die verband houden met de toegang tot drinkbaar water. Dit met de bedoeling om de eisen van de mensen kenbaar te maken aan de overheid en een duurzame oplossing te vinden."

(foto: Alexia Fouarge)

www.g3w.be

Deel dit artikel