De bestorming van de arbeidsmarkt

Burgers en politici begrijpen de toenemende marginaliteit in de grootsteden nog steeds in naoorlogse categorieën. Daardoor slagen ze er niet in effectieve antwoorden te geven, zegt de Franse socioloog Loïc Wacquant in zijn nieuwe boek Paria's van de stad, dat hij op 11 maart komt voorstellen op Mind the Book in Gent. Een kort fragment waarin de auteur pleit voor een radicaal nieuw sociaal beleid.

Ghetto in de Verenigde Staten, banlieue in Frankrijk, quartieri periferici (of degradati) in Italië, problemområde in Zweden, favela in Brazilië en villa miseria in Argentinië: alle samenlevingen van Noord-Amerika, West-Europa en Zuid-Amerika hebben een speciale term in hun woordenboek voor de gestigmatiseerde wijken helemaal onderaan in het hiërarchische systeem van plaatsen die samen de grootstad vormen.

In deze buurten, waar sociale problemen zich opstapelen en waar een geur van pek en zwavel omheen hangt, wonen de stadsparia's van rond de eeuwwisseling. Daardoor krijgen de wijken veel aandacht van de media, politici en ambtenaren, en dan vooral in negatieve zin. Buitenstaanders en bewoners kennen ze als de "buurten waar wetteloosheid heerst", de "probleemwijken" of de "gebieden waar je uit weg moet blijven", verwaarloosde, afschrikwekkende gebieden, die de mensen links laten liggen en waar ze uit wegvluchten omdat ze een broeinest zijn van geweld, losbandigheid en sociaal verval -of de reputatie hebben dat te zijn.

Door de mist van gevaar en angst rond deze gebieden en door de minachting voor de bewoners -een bonte mengeling van arme gezinnen, verstoten minderheden en rechteloze immigranten- worden ze meestal van boven en van veraf weergegeven in sombere, grijze tinten. Het sociale leven lijkt er dan ook overal hetzelfde te zijn: leeg, chaotisch en rauw.





BRON:
MO* Magazine
Wereldmediahuis MO* DOOR:

Deel dit artikel