Islam, jodendom en christendom lijken erg op elkaar

Tegenwoordig worden jodendom en christendom dikwijls voorgesteld als verwante zielen die staan voor democratie en mensenrechten, terwijl islam uit een heel ander hout zou zijn gesneden. Tom Kenis betoogt in dit essay dat er in de boeken en de praktijk van de drie religies weinig is dat die stelling staaft.

De Arabische revoluties lijken nogal wat clichés en vooroordelen overhoop te gooien. Zoals bijvoorbeeld dat islam en democratie niet met elkaar te verzoenen zijn, of dat de Arabische landen worden bevolkt door middeleeuwse zeloten, die met onverdraagzame ijver andersdenkenden bestrijden en trachten te vervolgen. Wat we op onze schermen zagen, waren pluralistische revoltes van mensen -jong en oud, mannen en vrouwen, en verdacht weinig baardmannen- die veel meer greep willen op hun bestuurders en hun samenleving. Dat heeft veel weg van democratie en is voor ons zeer herkenbaar.

Die Arabische revoluties lijken dus een probleem voor de Geert Wildersen van deze wereld die toch een fundamenteel verschil zien tussen islam enerzijds, onverzoenbaar met democratie, en de zogenaamde joods-christelijke traditie, die gezien wordt als het baken van democratie en verlichting. De antiautoritaire revoluties tonen dat het beeld veel en veel waziger is: Israël en het hele Westen waren immers wat blij met de dictaturen van Moebarak en co omdat die hun belangen dienden.

Maar die tweedeling gaat om nog veel fundamenteler redenen niet op. Wie de betrokken heilige boeken én de eeuwenoude praktijken van de drie religies bestudeert, stelt vast dat de tweedeling op los zand is gebouwd.

Lees verder ...


BRON:
MO* Magazine
Wereldmediahuis MO* DOOR:

Deel dit artikel