Rechtsonzekerheid voor mensen zonder papieren

Mensen die geen toegang tot gezondheidszorg hebben, het is een fenomeen dat we ook in België kennen. Niet-toegewezen asielzoekers, mensen zonder papieren en nieuwe EU-burgers zijn maar enkele van de groepen die door de mazen van het net glippen van het schijnbaar goed ontwikkelde zorgmodel in ons land.

Saïd* leeft al acht jaar zonder papieren in België. De spoedarts redt zijn leven na een levensbedreigend arbeidsongeval. Zodra hij op zijn benen kan staan, wordt hij uit het ziekenhuis ontslagen, uiterst verzwakt door de zware operatie en het bloedverlies en niet in staat om vast voedsel te eten, te zwak om te werken, zonder nazorg of onderdak.

Kemal* is een jonge asielzoeker. Hij kampt met schildklierproblemen, maar heeft geen geld om medicatie te kopen. Het OCMW weigert een medische waarborg omdat hij uit vrije wil het asielcentrum heeft verlaten. Maar terugkeren is geen optie, er is geen plaats meer.

Sonja* is al jaren dakloos. Ze heeft een stevige hoest en soms wordt het haar zwart voor de ogen. Als ze via de daklozenopvang een arts ziet, luidt de diagnose: longontsteking. Ze krijgt de nodige medicatie voorgeschreven, en een paar dagen rust en warmte. Die rust en warmte heeft ze de volgende nacht nog in de daklozenopvang. De ochtend erna staat ze terug op straat.





BRON:
MO* Magazine

* De namen zijn fictief op verzoek van de betrokkenen.
Wereldmediahuis MO* DOOR:

Deel dit artikel