'Vlaamse steun belangrijk voor vrouwen in Guinee'

womed award nene lowres

Markant heeft Nènè Hadh Cherif in de bloemetjes gezet als laureate van de Womed Award Zuid. De Guineese onderneemster legt uit dat haar levenspad niet altijd over rozen gegaan is.

Hoe voelt het om van Markant erkenning te krijgen als rolmodel?
Nènè: 'Deze award overtreft mijn stoutste verwachtingen. Voor mij persoonlijk zie ik het als een beloning voor het doorzettingsvermogen dat me tot de vrouw gemaakt heeft die ik vandaag ben. Maar ik kijk ook verder: de weerklank die mijn bekroning krijgt in Guinee, is een hefboom voor de ambities van onze producentengroep.'

Je bent voorzitter van de boerengroep in het dorp Wakaly?
'Dat klopt. We hebben 61 leden, het merendeel zijn vrouwen. We houden ons bezig met landbouw en de verwerking van landbouwproducten. Ook de alfabetisering van de leden is een belangrijke uitdaging: de meesten kunnen lezen noch schrijven.'

Jij hebt wel de kans gekregen om te studeren?
'Als klein meisje droomde ik ervan om ooit een goed opgeleide moeder te zijn die haar kinderen kan bijstaan tijdens hun studies. Maar toen ik aan het eerste jaar in de middelbare school moest beginnen, werden mijn illusies in één klap aan diggelen geslagen.' (stilte)

Wat was er aan de hand?
'Bij ons is het de gewoonte dat tienermeisjes uitgehuwelijkt worden. Voor mijn ouders waren de traditionele gebruiken belangrijker dan de opvoeding van hun dochter. Van de ene dag op de andere lagen mijn studies in het water en zat ik opgescheept met een echtgenoot die ik niet zelf gekozen heb.'

Neem je dat jouw ouders kwalijk?
'Ik heb mooie kinderjaren beleefd. Mijn ouders deden er alles aan om me niet op te zadelen met allerlei klusjes op het veld. Ik was echt gelukkig... tot dat ene moment. Ik wijt het aan de onwetendheid van mijn ouders.'

Toch heb je het uiteindelijk ver geschopt. Want je bent vandaag ook voorzitter van een microkredietbank en van een federatie die producenten van arachidenoten verenigt.
'De lagere school heeft mijn ogen geopend: het onderwijsniveau was niet fameus, maar ik raakte gefascineerd door de kennis die je als mens kan vergaren. Toen ik later de kans kreeg om goed te leren lezen en schrijven, heb ik die met twee handen gegrepen.'

Die kans krijgen niet alle vrouwen in Guinee?
'Veel vrouwen gaan nooit naar school en krijgen ook later geen kans om te leren lezen en schrijven. Zelf heb ik niet de scholingsgraad waar ik ooit van droomde, maar ik ben wel fier dat ik notities kan maken over mijn landbouwactiviteiten. Dat helpt me in het dagelijks leven flink vooruit.'

Hebben vrouwen het in Guinee moeilijker dan mannen?
'Zeker en vast. Het is bij ons niet de gewoonte dat vrouwen zich moeien met de manier waarop een dorp bestuurd wordt. Gelukkig komt daar stilaan verandering in. Trias maakt de vrouwen er attent op dat ze het recht hebben om deel te nemen aan de besluitvorming. Als voorzitter van een boerengroep, een microkredietbank en een federatie ben ik het levende bewijs dat vrouwen zeggenschap kunnen verwerven.'

Krijg je dezelfde erkenning in je eigen gezin?
'In mijn polygame huwelijk ben ik de tweede vrouw in rang. Maar toch is het niet meer zoals vroeger: ik krijg alle bewegingsvrijheid om mijn talenten te ontplooien. Meer nog, mijn echtgenoot is een leerling zoals alle anderen tijdens de lessen die ik geef aan mensen die leren lezen en schrijven.'

Vrouwen krijgen steeds meer kansen?
'Ja, maar laten we niet te vroeg victorie kraaien. Lang niet alle vrouwen genieten in hun gezin dezelfde vrijheid als ik. Daarom is het belangrijk dat we ons gesteund voelen door Trias, Unizo en natuurlijk ook de vrouwen van Markant.'

Help jij 30.000 euro inzamelen voor kansarme onderneemsters in Guinee?

 

Trias DOOR:

Deel dit artikel