Burundi, een gehavend land


De voormalige Belgische kolonie Burundi heeft een erg bewogen geschiedenis achter de rug sinds zijn onafhankelijkheid in 1962. Het land is getekend door jaren van verschillende staatsgrepen, etnisch geweld en burgeroorlogen.   Van 1993 tot 1999 veroorzaakte het conflict tussen Hutu's en Tutsi's ten minste 250.000 dodelijke slachtoffers,  honderdduizenden mensen sloegen op de vlucht.

 

Straffeloosheid

In 2010 werd Pierre Nkurunziza voor de tweede keer herkozen als president. Sinds deze verkiezingen domineert zijn partij, CNDD-FDD, als enige – de partij van president Nkurunziza –  het politieke toneel en zorgt deze enorme concentratie van politieke macht in de praktijk voor een terugkeer naar een éénpartijstaat.

In de nasleep van de verkiezingen van 2010 nam de onveiligheid in Burundi echter opnieuw toe. Vooral in 2011 namen de politiek geïnspireerde buitengerechtelijke executies over heel het land toe. De moordpartij in een bar in Gatumba op 18 september 2011, die een dodentol eiste van 36 slachtoffers, maakte de toenemende onveiligheid in het land op een schrijnende manier duidelijk.

Een politieke dialoog tussen de overheid en de extraparlementaire oppositie  over de uitdagingen van het land is op dit moment afwezig, door een gebrek aan wederzijds vertrouwen en aan geloofwaardige gesprekspartners. Daarnaast wordt het oppositiepartijen systematisch moeilijk gemaakt zich te organiseren en uit te drukken en worden ze geconfronteerd met politieke intimidaties, arrestaties en verdwijningen. De rode draad doorheen deze cyclus van geweld is de heersende straffeloosheid t.o.v. de verantwoordelijken voor dit geweld.

 

 

Intimidaties en moord

Een van de belangrijke verworvenheden sinds de verkiezingen van 2005 is de relatief vrije rol die pers en civiele samenleving kunnen spelen. We stellen echter vast dat deze democratische ruimte en de vrijheid van meningsuiting onder druk komt te staan door het arbitrair arresteren en (onwettig) opsluiten van opposanten en kritische stemmen, niet enkel van de politieke oppositie, maar eveneens van vertegenwoordigers van de civiele maatschappij, mensenrechtenactivisten en journalisten.

In afwezigheid van een parlementaire oppositie wordt de civiele maatschappij, die het gebrek aan tegenmacht probeert op te vangen, door de regering in toenemende mate beschouwd als een manirumvaonderdeel van de politieke oppositie, en wordt ze ervan beschuldigd de bevolking op te ruien en onwaarheden te verkondigen.

Zo werd in februari nog werd Faustin Ndikumana, voorzitter van onze Burundese partner PARCEM (Parole et Action pour le Réveil des Consciences et Evolution des Mentalités) gearresteerd, naar aanleiding van uitlatingen in de media over corruptie binnen het ministerie van Justitie. Hem hangt een gevangenisstraf boven het hoofd van tien jaar en een schadevergoeding van 160 ettelijke miljoenen Burundese franken. Het vonnis wordt normaal gezien op 5 juli uitgesproken.

In april herdacht Burundi nog de moord op mensenrechtenactivist Ernest Manirumva, die de corruptie in zijn land aankloeg. Recentelijk werden verschillende verdachten veroordeeld voor deze moord, dit terwijl de civiele maatschappij ervan overtuigd is dat de echte opdrachtgevers nog vrij rondlopen en de omstandigheden van zijn dood zijn drie jaar na de feiten nog steeds niet zijn opgehelderd.

Tot slot werd journalist Ruvakuki vorige week nog tot levenslang veroordeeld wegens zg. betrokkenheid bij terrorisme, en dit uitsluitend omdat hij een rebellenleider had geïnterviewd.

 

 

Broze vrede

Het mag duidelijk zijn dat Burundi staat na 50 jaar onafhankelijkheid nog voor een aantal grote uitdagingen staat:  de broze vrede en democratie in stand houden, afrekenen met de straffeloosheid zowel uit het verleden als nu, economische groei tot stand brengen om een perspectief te bieden voor de Burundese jeugd, de bevolkingsgroei onder controle brengen, corruptie bestrijden, ... om er maar enkele te noemen.

Hopelijk luisteren de Burundese politici naar het Burundese volk dat niet terug wil verzeild geraken in een uitzichtloze burgeroorlog, maar wil werken  en  aan een toekomst  werkt voor hun kinderen. 'Construisons un Burundi pour tous les Burundais'.

Deel dit artikel