• Jij bent #1van11 ❤
    Jij bent #1van11 ❤

    Eén van de kenmerken van de 11.11.11-campagne blijft de grote diversiteit van de acties. Ook dit jaar was er opnieuw veel creativiteit bij de organisatie van evenementen.

Niet te missen

  • 06 november
    Expo Lectrr
  • 23 november
    Kajaktrail 11.11.11

Cuba: de voordelen van publieke gezondheidszorg

operation de sensibilisation du grand public


Na 50 jaar universele gezondheidszorg op Cuba zijn experten het erover eens dat de meeste Cubanen toegang hebben tot kwalitatieve gezondheidszorg. Bij G3W hebben we het plezier gehad Milagros Valdespino te mogen ontvangen. Valdespino is een Cubaanse arts maar ook secretaris-generaal van de vakbond voor gezondheidszorgwerkers in de provincie Cienfugos, en provinciaal parlementslid.
g3W




Cuba is een arm land maar toch is de kindersterfte er lager (4,2/1000 levendgeborenen in 2013) dan in landen die veel rijker zijn dan Cuba. Hoe is dit mogelijk? Welke factoren dragen bij aan deze goede gezondheidsresultaten?


Het feit dat Cuba een Caribisch eiland is met 11 miljoen inwoners, een derdewereldland, en toch zulke goede resultaten behaalt in de gezondheidszorg (veel beter dan in andere landen die rijker zijn) is een voorrecht. De afgelopen zes jaar kenden we een kindersterfte van minder dan 5/1000 levendgeborenen. In 2013 zijn we erin geslaagd te zakken tot 4,2/1000 levendgeborenen. Dat is uitzonderlijk voor zo'n klein land.

Deze uitstekende resultaten zijn het gevolg van verschillende factoren. Ten eerste hebben we een uniek systeem van gratis gezondheidszorg. Onze regering investeert zowel in materiële als menselijke middelen om deze goede gezondheidsresultaten te bereiken. Deze investeringen maken een moeder- en kindprogramma mogelijk waarbij de opvolging begint vanaf het moment dat de moeder weet dat ze zwanger is en blijft lopen tot aan de bevalling. De pasgeborene wordt vanaf de eerste adem op de voet gevolgd, ook tijdens de periode van borstvoeding, en zelfs tot na zijn of haar eerste levensjaar. Alleen zo kunnen we die goede resultaten behalen.

Na de revolutie in 1959 werden de privé-klinieken en de farmaceutische industrie genationaliseerd en geïntegreerd in één systeem voor heel het land dat werd beheerd door het Ministerie van Voklsgezondheid (MINSAP). Kan u iets meer vertellen over de MINSAP en het belang van een gecentraliseerd gezondheidsysteem?

Ons Ministerie van Volksgezondheid heeft drie zorgniveaus. Op het eerste niveau van gezondheidszorg vinden we de familiearts en -verpleegkundige. Ook zijn er de praktijken en poliklinieken. Het is op dit niveau dat de meerderheid van de ziekten bij de bevolking zal opgelost worden. Waarom? Omdat we een geneeskunde hebben die erg gericht is op preventie. Ze is er om het risico te voorkomen, de ziekte te voorkomen, en te genezen indien nodig.

Vervolgens hebben we het tweede niveau, waar we de ziekenhuizen vinden die dienen om andere vormen van pathologie te behandelen en de patiënt op te nemen wanneer hij of zij dat nodig heeft. Hier vind je chirurgen, orthopedisten, KNO-professionals enzovoort die zich bezig houden met meer gespecialiseerde zorgen voor ziekten die niet kunnen behandeld worden op het eerste niveau – waar de meeste ziekten worden behandeld.

Op het derde niveau vind je de een aantal instituten en meer gespecialiseerde ziekenhuizen met geavanceerde technologieën om transplantaties of andere chirurgische ingrepen uit te voeren en waar we bijvoorbeeld infectieziekten, tropische ziekten enz. bestuderen. Op elk van deze drie niveaus doen we ons best om de patiënt de best mogelijke levenskwaliteit te bieden.

Jose Luis Fabio, vertegenwoordiger van de Pan-American Health Organization (PAHO) in Havana, rapporteerde in The Lancet (25 januari 2014) dat de focus op basisgezondheidszorg belangrijk was in het bereiken van goede gezondheidsuitkomsten. Kan u ons uitleggen wat preventieve geneeskunde en basisgezondheidszorg precies inhoudt?

Zoals eerder uitgelegd focussen wij ons op de primaire basisgezondheidszorg, want daar hebben we de grootste kans om ziekten te genezen. We moeten vooral voorkomen dat iemand ziek wordt. Daarom hebben we zo'n groot aantal artsen ter beschikking van de bevolking.

Deze artsen en verpleegkundigen hebben veel contact met de bevolking. Ze leven in de gemeenschap en hebben tijd om dicht bij de mensen te staan. Zij kennen elk familielid, van de vader over de grootvader tot de kinderen toe. Zo kunnen zij onmiddellijk inschatten of er zich risico's voordoen op tabaksverslaving, alcoholisme of iets anders dat zou kunnen leiden tot ziekte. Deze risicofactoren worden direct ontdekt door deze artsen en verpleegkundigen die zo nabij zijn dat ze bijna aan de families 'geplakt' zijn.

Terwijl er in vele ontwikkelingslanden een "gezondheidswerker-crisis" heerst, met schrijnende tekorten aan gezondheidswerkers die de ontwikkeling van de gezondheidsystemen danig beperken, ligt de Cubaanse dokter-patiënt ratio met 6,7 dokters per 1000 inwoners ver boven het door de WHO vereiste minimum van 2,28 dokters, vroedvrouwen en verpleegsters per 1000 inwoners. Wat zijn de belangrijkste factoren die hiertoe bijdragen, denkt u?

Aangezien we ons richten op preventieve gezondheidszorg, hebben we een groot aantal artsen nodig. Om dit te doen, hebben we een zeer goede opleiding. We trainen de gezondheidswerkers en hebben zeer goede universiteiten.

De overheid is grotendeels verantwoordelijk voor deze resultaten. Zonder hulp van de overheid zou het onmogelijk zijn om enerzijds zoveel materiële en menselijke gezondheidsmiddelen ter beschikking te hebben en anderzijds ook gratis toegang tot deze gezondheidszorg te garanderen aan de hele bevolking. Het systeem is er om ervoor te zorgen dat de gezondheidszorg de gehele bevolking bereikt, zonder enig onderscheid te maken tussen patiënten.

Op vlak van internationale solidariteit behoort Cuba tot de beste leerlingen van de klas. Op 13 september stuurde Cuba 165 hulpverleners, onder wie 62 dokters, naar Sierra Leone om er de door ebola getroffen bevolking te gaan helpen. Hoe komt het dat een land als Cuba dit wel kan, terwijl veel rijkere landen hun beloftes over internationale hulpverlening niet nakomen?

We zijn opnieuw een voorbeeld van samenwerking qua humanitaire hulp en solidariteit. We hebben veel hoogopgeleide artsen die als enig doel hebben om goed te doen en anderen -- zij die niets hebben -- te helpen. Daarom steunen we andere landen in moeilijke tijden, zoals nu bij de ebola-epidemie. Dit is een internationaal gebaar van solidariteit.



Viva Salud DOOR:

Deel dit artikel