• Jij bent #1van11 ❤
    Jij bent #1van11 ❤

    Eén van de kenmerken van de 11.11.11-campagne blijft de grote diversiteit van de acties. Ook dit jaar was er opnieuw veel creativiteit bij de organisatie van evenementen.

Niet te missen

  • 06 november
    Expo Lectrr
  • 23 november
    Kajaktrail 11.11.11

Filipijnse vakbondsactivist Elmer Labog: “Duterte stond in het verleden aan de kant van de progressieve organisaties, maar we laten hem nu niet zo maar de mensenrechten vertrappelen”

Elmer "Ka Bong" Labog is voorzitter van een van de grootste progressieve arbeidersorganisaties in de Filipijnen, de Kilusang Mayo Uno (KMU). Tijdens zijn bezoek aan Brussel, nam hij even de tijd voor een update over de actuele uitdagingen in de Filipijnen.

Ka Bong in actie - Foto: KMU


Hallo, welkom in België! Wie ben je en waarom ben je op bezoek bij ons in Brussel?

"Dankjewel, mijn naam is Elmer Labog. Je mag me ook "Ka Bong" noemen als je wil. Dat is mijn bijnaam "Bong" en "Ka" van Kasama, wat kameraad betekent in het Filipijns. Ik ben voorzitter van KMU, dat staat voor Kilusang Mayo Uno en is een werknemerscentrum en vakbond die voornamelijk bezig is met arbeidersproblemen. Maar KMU neemt ook vaak sterke posities in bij maatschappelijke problemen. Ik werd uitgenodigd door Wereldsolidariteit, een Belgische ngo, om naar Brussel te komen. Ik heb ondertussen ook al enkele Belgische vakbonden ontmoet in het kader van hun programma voor internationale solidariteit."

Dat klinkt interessant, bedankt dat je even de tijd wou vrijmaken om met ons te komen spreken. Ik ken de KMU als een organisatie die zich sterk afzet tegen het antisociaal beleid in de Filipijnen. Heeft de verkiezing van president Duterte in 2016 de positie van de KMU veranderd?

"Aan het begin van de ambtstermijn van Duterte in juni, waren we heel positief over zijn verkiezing. Hij had heel wat beloftes gemaakt om de arme mensen te helpen. Hij beloofde het einde van het "tijdelijke contractenbeleid" [1] en de heropstart van de vredesonderhandelingen [2]. Dat waren twee belangrijke onderwerpen voor de KMU. We waren ook heel aangenaam verrast met de aanstelling van enkele progressieve ministers in verschillende sectoren binnen de regering. Judy Taguiwalo bijvoorbeeld, zij was vroeger een bestuurslid van vrouwenorganisatie Gabriela en werd aangeduid als minister van Sociale Zaken. De minister voor landbouwhervorming, Rafael "Ka Paeng" Mariano, was vroeger een leider bij onze zusterorganisatie KMP, de boerenvakbond.

Jammer genoeg moeten we nu, bijna een jaar later, vaststellen dat Duterte zijn beloftes niet is nagekomen. Hij heeft het beleid van tijdelijke contracten nog niet stopgezet. Eigenlijk blijft hij gewoon de neoliberale politiek van zijn voorganger Aquino volgen, die is gericht op een economie die afhankelijk is van buitenlandse investeringen. Daarbovenop startte hij zijn "war on drugs" en blijft hij ook de mensenrechten van de filipino's schenden.

Misschien dat de onderhandelingen dit keer wel zullen slagen, omdat we de krachten kunnen bundelen 

Voorlopig is het enige verschil met Aquino te zien in zijn engagment voor de vredesonderhandelingen tussen het National Democratic Front (NDF) en de Filipijnse overheid. Daar liggen twee grote problemen op tafel: landhervorming en industrialisering. Enkele progressieve regeringsleden en het brede publiek zijn nu de druk aan het opvoeren om deze landhervorming te realiseren. Dus misschien dat de onderhandelingen dit keer wel zullen slagen, omdat we de krachten kunnen bundelen.

Dus het is niet allemaal negatief, maar voor de KMU is het een kwestie van sterke kritiek te geven op de regering als ze verkeerde beslissingen nemen en hen te steunen wanneer ze de goede kant op gaan. Duterte stond in het verleden aan de kant van de progressieve organisaties, maar we laten hem nu niet zo maar de mensenrechten vertrappelen"

Betekent deze "war on drugs" geen enorme schending van de mensenrechten?

"Ja, dat is inderdaad zo! En we gaan ook keihard in tegen dit beleid. Van in het begin waren we kritisch over dit programma, omdat we wisten dat het een verwoestend effect zou hebben op mensen in de arme gemeenschappen. Met deze "war on drugs" richt Duterte zich rechtstreeks op de armen. Arme Filipino's in grote steden raken makkelijk betrokken in drugdeals of raken zelf verslaafd. Dus het is echt gek van Duterte om te zeggen dat hij alle druggebruikers zal doden, dat wordt echt een slachtveld in de Filipijnen!

Hij gebruikt zijn "war on drugs" zelfs als een rookgordijn om mensenrechtenactivisten aan te vallen. Dat is waarom ze altijd naar drugsverlsaafden zoeken in de regio's waar de stedelijke armen goed georganiseerd zijn en waar er een groot deel is van de werknemers die bij de vakbond zitten. Ze gebruiken de drugs als een excuus om aan te vallen. En het zijn niet alleen de progressieve vakbonden die het slachtoffer zijn, echt alle soorten vakbonden worden aangevallen. Ik hoorde onlangs het verhaal uit Central Luzon waar de vice president van een nieuwe vakbond in het verleden drugs had gebruikt, maar dat was echt al heel lang geleden. Het leger beschuldigde de man ervan dat hij nog steeds drugs gebruikt. De beschuldigingen waren ongegrond, maar hij moest toch ontslag nemen uit de vakbondsleiding."

Je zegt dat armoede gelinkt is aan veel problemen, zoals drugs en andere gezondheidskwesties. Maar hoe begin je eraan om zo'n complex probleem als armoede aan te pakken?

"Dat is eigenlijk wat we met de vredesonderhandelingen willen bereiken, we willen ons richten op de oorzaak van al die problemen en dat is het eigenaarschap van het land. De Filipijnen is geen arm land. We hebben alle nodige grondstoffen, maar ze worden gecontroleerd door buitenlanders en grootgrondbezitters. Als de gewone Filipino's zelf land zouden kunnen bezitten, dan zouden ze naar de provincies gaan en op het land gaan werken. Een landhervormingsprogramma kan economische activiteit creëren in de landbouwsector en dat zou een enorme impact kunnen hebben op armoedebestrijding. Daarom vinden we de vredesonderhandelingen bij de KMU zo belangrijk. Het gaat niet alleen over de partijen die in de onderhandelingen betrokken zijn, maar het gaat vooral ook om het dagelijks leven van de gewone mensen."

Maar KMU neemt niet deel aan de onderhandelingen?

"Nee, als vakbond zitten we niet mee aan de onderhandelingstafel. Maar we bespreken de vredesgesprekken wel met onze leden en we leggen hen uit waarom het zo'n belangrijk event is. We moeten onze leden duidelijk maken dat we deel uitmaken van deze activiteiten, zonder ons zouden de NDF en de Filipijnse regering niets hebben om over te spreken. Wij zijn het onderwerp van de onderhandelingen, het dagelijks leven van de mensen, vooral ook van de boeren, de arbeiders en de stedelijke armen, dát is van belang!"

Het is niet de eerste keer dat de NDF en de Filipijnse regering rond de tafel zitten, waarom denk je dat het dit keer anders zal zijn?

"De rol van de progressieve regeringsleden maakt het verschil. Dit keer trekken de ministers en het brede publiek aan hetzelfde zeel. We willen allemaal een echte landhervormingspolitiek. Maar er is wel nog één groot punt op de agenda dat moet worden opgelost als we van succesvolle onderhandelingen willen spreken. Dat is de vrijlating van politiek gevangenen, want die zijn echt niet allemaal NPA [3] strijders. De meesten onder hen zijn gewone boeren, arbeiders, gezondheidswerkers die op grond van valse beschuldigingen werden opgepakt."

Zijn de mensen ook echt aan het protesteren tegen de verbroken beloftes van Duterte?

We hebben 8 maand gewacht op Duterte om gepaste huisvesting te geven aan de armen, zoals hij beloofd had. Maar nu nemen we het heft in eigen handen. 3500 mensen in de provincie Bulacan zijn een "occupy" beweging gestart. Ze hebben gezien dat er al duizenden huisjes al jarenlang leegstaan die gereserveerd zijn voor het leger en de politie. Maar niemand woont er en de muren beginnen al te rotten. De "occupy" beweging vond dat zij die huizen beter zouden kunnen gebruiken, als huisvesting voor de armen. Er is geen elektriciteit of water, maar mensen kunnen hier wel leven, ergens anders water gaan halen en hun eigen elektriciteit genereren.

Het was inspirerend om zo'n brede steun te zien!

Een van onze lidorganisaties, KADAMAY, trekt deze beweging. Ons argument is dat het leger en de politie al voldoende huisvesting hebben binnen hun kampen. Ik ben zelf een kijkje gaan nemen op de site en er waren toen 5.000 mensen aan het betogen om de nieuwe bewoners te verdedigen. Het was echt inspirerend om zo'n brede steun te zien!

Hoe reageert de overheid op deze beweging?

Duterte heeft gezegd dat het maffia praktijken zijn en ook de gouverneur heeft zijn afkeuring al getoond. Ze zeggen dat we anarchisten zijn. Maar dat is echt niet wat het is, we lopen niet weg van de overheid, we tonen ons zelfs heel open voor dialoog. De gewone media probeert er ondertussen ook alles aan te doen om dit project te dwarsbomen. De overheid heeft de bewoners gewaarschuwd dat ze uitzettingsbevelen zullen geven en dat ze indien nodig de politie er bij zullen halen. Maar het gaat nu al meer dan twee weken door en ze hebben hun bevel nog altijd niet in praktijk gebracht.

Denk je dat de bewoners er gaan kunnen blijven?

We gaan nog even afwachten tot de situatie stabiliseert en dan gaan we waterbronnen aanboren. We zullen ook proberen om in onze eigen noden te voorzien. Het is dicht tegen de bergen, dus er zijn wel wat velden in de omgeving waar we aan landbouw kunnen doen.
Ondertussen heeft de National Union of People's Lawyers (NUPL) ons ook laten weten dat ze onze strijd steunen en dat de bezetting rechtvaardig en legaal is. Hun verdediging is gebaseerd op het in vraag stellen van het eigenaarschap van de site, want de overheid heeft de site al jarenlang niet meer gebruikt. We hebben het onderzocht en er zijn geen namen gelinkt aan de gebouwen. Dus ik denk wel dat we de bezetting zullen kunnen voortzetten. In een tweede fase kunnen we dan zelfs een zelfbedruipende gemeenschap oprichten. En natuurlijk, als dit type van organisatie werkt in provincie Bulacan, waarom zouden we het dan ook niet in andere provincies proberen?

Heel hard bedankt voor je tijd en je interessante inzichten, ik hoop dat we elkaar nog eens opnieuw kunnen ontmoeten in België of in de Filipijnen!

 


 

Notes:

1. Het tijdelijke contracten beleid (contractualization) is een systeem van tijdelijke tewerkstelling, het zorgt voor jobs die onzeker zijn, weinig betaald worden en waar geen andere voordelen aan vasthangen, maar waar kapitalisten wel serieuze winsten mee kunnen boeken. (source: IBON: http://ibon.org/tag/contractualization/)

2. Onderhandelingen tussen het National Democratic Front (NDF) en de Filipijnse regering, Government of the Republic of the Philippines (GRP), die in een gewapend conflict verwikkeld zijn. De onderwerpen van de onderhandelingen zijn onder andere: landbouwhervorming en rurale ontwikkeling, nationale industrialisering en handelsrelaties (bron: IBON)

3. De NPA of New People's Army is de gewapende vleugel van de Communistische partij van de Filipijnen onder de koepel van het National Democratic Front (NDF).

 

Viva Salud DOOR:

Auteur: Delphine Van Belleghem - G3W

Deel dit artikel