• Jij bent #1van11 ❤
    Jij bent #1van11 ❤

    Eén van de kenmerken van de 11.11.11-campagne blijft de grote diversiteit van de acties. Ook dit jaar was er opnieuw veel creativiteit bij de organisatie van evenementen.

Niet te missen

  • 06 november
    Expo Lectrr
  • 23 november
    Kajaktrail 11.11.11

Haïti: Drie jaar na de aardbeving


Haiti PortdePaix 400Op 12 januari 2010 sloeg het noodlot toe in Haïti. Op amper 35 seconden tijd verloren 200.000 mensen het leven bij een van de zwaarste rampen van het afgelopen decennium. 3 jaar en 9 miljard dollar later blijft Haïti een van de armste, hongerigste en meest corrupte landen ter wereld. Nog steeds leven 400.000 Haïtianen in tentenkampen. Nog steeds slepen orkanen en stormen gronden en oogsten mee. Nog steeds dreigt de cholera. Hoe komt dat toch?




Iedereen herinnert zich de beelden van de geweldige ravage die ons begin januari 2010 bereikten. Haïti was geraakt door een aardbeving van 7,0 op de schaal van Richter. 200.000 mensen lieten het leven, 1,5 miljoen was dakloos. De wereld reageerde prompt: internationale hulp werd massaal uitgestuurd, hulpnummers schoten op als paddenstoelen. Iedereen, of het nu de overheid was of uzelf, trok de portefeuille open. Hier zouden we een antwoord op geven, Haïti zou dit overleven. Meer nog, Haïti zou er beter van worden.

Vandaag, drie jaar later,  is Haïti nog steeds niet beter. Ondanks 9 miljard dollar en de hulp van honderden landen en ngo's.

Ook 11.11.11 startte in Haïti enkele maanden na  de aardbeving een structureel samenwerkingsverband op met 16 Belgische ngo's. Die 16 investeren in onderwijs, landbouw, gezondheidszorg en het versterken van de civiele maatschappij.

Tijdens de eerste twee jaar bouwden we dijken, een gezondheidscentrum, groentetuinen en scholen. We irrigeerden 350 ha landbouwgrond, verbeterden de productie en verkoop van koffie, rijst en avocado's, vormden 3.000 rijstboeren en 500 metsers, onderwezen straatkinderen en organiseerden een mobiele gezondheidswagen. We gaven vormingen over de ontwikkeling van het land, netwerking en politiek werk. We hielpen duizenden mensen. En toch, ondanks ons werk en dat van talloze andere organisaties, gaat het niet beter met Haïti.

Dat heeft uiteraard te maken met de context. Zowel op vlak van de politieke geschiedenis, economisch als geografisch. Na de onafhankelijkheid namen de chefs van de slaven de macht in handen, op koloniale wijze. Daarna volgden militaire interventies van de VS, en de dictatuur van Papa en Baby Doc. De eerste democratische pogingen met Jean-Bertrand Aristide mislukten, deels door interventies van de VS, Frankrijk en Canada die hun eigen politieke en economische belangen verdedigden. In de jaren '80 is hard gewerkt aan democratische bewustwording, maar is er nooit geïnvesteerd in degelijke structuren.

Economisch zijn er de desastreuze aanpassingsprogramma's van het IMF en de Wereldbank geweest. Zo zorgden de voorwaarden bij leningen van het IMF er voor dat Haïti de importbelasting op voedsel drastisch moest verlagen. Waardoor Haïtiaanse boeren niet op kunnen tegen rijst uit de VS, die twee keer zo goedkoop is als de binnenlandse. Geografisch tenslotte is Haïti bijzonder slecht gelegen. Er is geen orkaan waar het land aan ontsnapt. Aardbevingen blijven het land teisteren.

Maar is het allemaal alleen context? Nee. Haïti kreeg de afgelopen jaren de bijnaam 'republiek van de ngo's'. Na de ramp streken honderden ngo's in het kleine land neer. Met vooral noodhulp, gezien de omstandigheden. Erg belangrijk in een eerste fase, maar de vaststelling is wel dat de hulp te weinig afgestemd werd bij nationale overheden en lokale actoren. Deze fase heeft duidelijk te lang geduurd. Er is te weinig geïnvesteerd in duurzame en langetermijnprojecten. In elk land waar ngo's actief zijn geldt hetzelfde basisprincipe: zonder een goed functionerende overheid en civiele maatschappij is het bijzonder moeilijk vooruitgang boeken. Ook mét blauwdrukken van elders en mét ervaring.

Wij pleiten er daarom voor dat officiële donoren (landen en instellingen) volop inzetten op een versterking van de Haïtiaanse staat. Dat betekent eisen stellen op betrouwbaarheid én het lossen van de economische wurggreep. Tegelijk moeten de NGO s inzetten op een sterk middenveld. Sterke mensenrechtenorganisaties, vakbonden, vrouwen- en boerenorganisaties, onderwijs, media, cultuur. Een civiele maatschappij – en niet een buitenlands orgaan - die de overheid in eigen land kan adviseren, controleren of tegenmacht zijn indien nodig.

Dit 'politieke' luik is niet het makkelijkst te realiseren en te communiceren. Je krijgt er zelden mensen voor uit hun zetel. Natuurlijk is het makkelijker geld op te halen voor duidelijk herkenbare slachtoffers. Maar als we niet aan het structurele verhaal werken, als we niet inzetten op het versterken van de lokale  overheden en bevolking, zal de cirkel van hulp moeilijk doorbroken worden. In Haïti en elders.

Bogdan Vanden Berghe, algemeen directeur 11.11.11


Deel dit artikel