Het onvermogen van een moeder in Oost-Afrika

Ik heb altijd gedacht dat je eigen kind begraven de meest traumatische ervaring moet zijn die je als moeder kunt meemaken, de natuurlijke gang van zaken volledig verdraaid. Als je kind dan nog sterft omdat je het geen eten kunt geven, wordt de pijn van het verlies nog vergroot door het onvermogen niet te kunnen voldoen aan je primaire moederinstinct: je kinderen voeden.

Wanneer Namanakwee Ngamor me vertelt hoe ze nog geen maand geleden haar zoon heeft verloren aan de hongerdood, spreekt uit haar ogen dan ook meer dan pijn. "Mijn zoon was vijf. Hij werd zwakker en zwakker en ik kon hem alleen maar wilde vruchten geven. Wekenlang deden we het zonder voedsel en mijn zoon kon het niet langer trekken", zegt ze. In haar handen houdt ze een lege zak waarin ze straks haar portie voedsel zal bewaren die Oxfam in Kanukurdio verdeelt. In het noorden van Kenia, onder meer in dit dorp, heeft de crisis in Oost-Afrika het hardst toegeslagen en worden meer dan 15 miljoen mensenlevens bedreigd.





BRON:
Oxfam Solidariteit

Deel dit artikel