• Jij bent #1van11 ❤
    Jij bent #1van11 ❤

    Eén van de kenmerken van de 11.11.11-campagne blijft de grote diversiteit van de acties. Ook dit jaar was er opnieuw veel creativiteit bij de organisatie van evenementen.

Niet te missen

  • 06 november
    Expo Lectrr
  • 23 november
    Kajaktrail 11.11.11

Na Aleppo: welk belegerd gebied is als volgende aan de beurt?

Syrische schoolkinderen lopen langs het puin van verwoeste gebouwen in Aleppo (maart '15)

De dramatische situatie in Oost-Aleppo is de zoveelste illustratie van een doelbewuste surrender or starve-belegeringsstrategie, waarbij gebieden tot overgave worden gedwongen en de burgerbevolking gedwongen verplaatst. Deze strategie werd de afgelopen maanden geïntensifieerd in Syrië, waardoor specialisten opmerken dat de strategie lijkt te verschuiven naar "surrender or die".

Humanitaire luchtdroppingen en luchtbruggen zijn dringend nodig om een herhaling in andere belegerde gebieden te vermijden.

De val van Oost-Aleppo werd midden september 2016 ingezet toen Rusland, Iraanse elitetroepen, buitenlandse milities en Syrische regimesoldaten een grootschalig offensief inzetten tegen Oost-Aleppo. Het oostelijke deel van Aleppo werd eerder al (sinds 7 juli 2016) belegerd, volgens de VN als deel van een doelbewuste surrender or starve-strategie om Syrische gebieden tot overgave te dwingen en de burgerbevolking gedwongen te verplaatsen.

Tegelijk namen gewapende oppositiegroepen ook West-Aleppo intensief onder vuur. Dit zijn ook oorlogsmisdaden.

VN: 'Duidelijke belegeringsstrategie'

De blokkering van humanitaire hulpkonvooien, de aanvallen op ziekenhuizen en het gebruik van verboden wapens vormen een centraal onderdeel van deze strategie. Ze maken het leven in belegerde gebieden onmogelijk en dwingen burgers en strijders tot overgave en de burgerbevolking to gedwongen verplaatsing. 'Het gaat hier over een duidelijke strategie van het regime: je overgeven en hulp krijgen, of uitgehongerd worden. Als mensen zich niet snel genoeg overgeven, worden de belegering en de bombardementen nog opgevoerd. Dit is vaak gericht op de gedwongen verplaatsing van mensen. Er is dus wel degelijk sprake van "demographic engineering", vaak met een sterke sektarische dimensie', vertelde een lokale VN-medewerker aan 11.11.11 tijdens een recent bezoek aan de Turks-Syrische grens. Ook de VN-chef voor Humanitaire Zaken Stephen O'Brien beschreef deze strategie eind oktober 2016 erg expliciet aan de VN-Veiligheidsraad: 'Make life intolerable; make death likely. Push people from starvation to despair to surrender. Push people to leave on green buses'.

De Verenigde Naties stellen dat er 974.000 Syriërs in belegerde gebieden wonen, maar het onafhankelijke monitoringsgroep Siege Watch plaatst hun aantal op 1,3 miljoen in 39 gebieden (inclusief 3 gebieden die door IS en andere gewapende groepen worden belegerd). Nog eens 1,1 miljoen Syriërs leven in gebieden die op korte termijn belegerd zouden kunenn worden. Het overgrote deel van deze gebieden wordt belegerd door het Syrische regime en pro-regime milities.

Doelbewuste uithongering, belegering en gedwongen verplaatsing van burgers zijn oorlogsmisdaden die sektarische spanningen in de hand werken en het VN-onderhandelingsproces ondermijnen.

Who's next?

Oost-Aleppo is het trieste voorlopige orgelpunt van deze surrender or starve-strategie, maar lang niet het enige belegerde gebied. De afgelopen maanden werd de belegeringsstrategie geïntensifieerd, waardoor verschillende Syrische gebieden tot overgave werden gedwongen: Daraya, Hosh Nasri, Moadamiya, Qudsaya en al-Hameh. Siege Watch stelt dat lokale onderhandelingscomités de VN verschillnde keren verzochten om de lokale overgave-onderhandelingen te monitoren, maar deze vraag werd telkens genegeerd. De monitoring groep wijst er ook op dat de lokale bestanden zelden volledig geïmplementeerd werden.

Siege Watch merkt op dat de geïntensifieerde surrender or starve-strategie lijkt te verschuiven naar een surrender or die-strategie. De monitoringgroep waarschuwt dat het gruwelijke scenario in Oost-Aleppo op korte termijn herhaald dreigt te worden in drie andere belegerde gebieden: Madaya (41.000 inwoners), Douma (140.000 inwoners) en al-Waer (75.000 inwoners).

Ook Idlib, dat een groot deel van de eerder verplaatste belegerde Syriërs opving (inclusief burgers uit Oost-Aleppo), dreigt op korte termijn aan de beurt te zijn. Cynisch genoeg is dit de provincie waar extremistische groepen het sterkst staan. Door hier een groot aantal burgers en strijders te verzamelen kan het regime, wanneer Idlib aan de beurt is, internationaal protest gemakkelijker naast zich neer leggen door te verwijzen naar "de strijd tegen terreur".

Wat kunnen we doen?

Op korte termijn is het essentieel om VN-monitoren te ontplooien die toezien op een vrijwillige humanitaire evacuatie van burgers uit Aleppo. Dat kan echter geen doel op zich worden. Burgers die geëvacueerd willen worden moeten hier te allen tijde de kans toe hebben, maar dit moet altijd vrijwillig zijn. Gedwongen evacuatie/verplaatsing van burgers is een oorlogsmisdaad. De inspanningen van de internationale gemeenschap moeten dus in eerste plaats gericht zijn op het einde van de surrender or starve-strategie en de gedwongen verplaatsing van burgers.

België en de EU moeten daarom binnen internationale fora een absolute topprioriteit maken van de opheffing van alle belegeringen in Syrië. Ze moeten ook de daad bij het woord voegen en financiële en/of logistieke steun bieden aan humanitaire luchtdroppingen en luchtbruggen, met of zonder toestemming van het Syrische regime.

Volgende "slachthuis" loert om de hoek

Verschillende resoluties van de VN-Veiligheidsraad stellen duidelijk dat deze toestemming niet vereist is. De International Syria Support Group (ISSG), die alle belangrijke internationale spelers verzamelt, beloofde al in juni 2016 over te gaan tot luchtdroppingen en luchtbruggen als de blokkeringen van humanitaire landkonvooien aanhouden. Deze belofte bleef echter dode letter, hoewel ze gesteund werd door de Europese Raad van Buitenlandministers.

Tegenstanders van luchtdroppingen en luchtbruggen wijzen op de technische moeilijkheden en zeggen dat dergelijke operaties het leven van westerse piloten in gevaar brengen. Dat lijkt echter een drogreden: er bestaan gedetailleerde operationele plannen die gebruik maken van de Joint Precision Airdrop System-technologie (JPAD) die eerder al in Afghanistan werd gebruikt. Europese politici die nu plots stellen dat luchtdroppingen "te gevaarlijk" zijn moeten zich afvragen waarom ze wél het risico nemen om bommen te droppen, maar het droppen van humanitaire hulp kennelijk te gevaarlijk vinden.

Eén ding is alleszins duidelijk: zonder dringende actie loert het volgende "slachthuis" om de hoek. De burgers van Idlib, Madaya, Douma en al-Waer houden alvast hun adem in.

Willem Staes
Beleidsmedewerker Midden-Oosten

Deel dit artikel

       


Gerelateerde artikels