Terug leren lopen in de stad

Na een korte nacht in the trein begeef ik me maandag ochtend naar het bureau van Handicap International in Nanning, mijn eerste stop in China. Het landschap lijkt veel op dat van Vietnam, net zoals de mensen op het eerste zicht! Ik heb zelfs opschriften gezien in Vietnamese schrift. Blijkbaar maken de etnische Vietnamezen (de Zhouang) hier deel uit van de bevolking. Het land is een echte melting pot van minderheden (officieel zijn er 54), jammer genoeg gaan wij in het Westen vaak voorbij aan die enorme diversiteit…. We bekijken Chinesen als geheel maar het is de enige staat in de wereld die kapitalisme (Hong Kong en Macao), federalisme (in de autonome regio’s) en communisme naast elkaar laat groeien en waar je binnen de bevolking zowat alle religies terugvindt.

Diana, Andy, Lilly en Anna verwelkomen me hartelijk op het bureau en na een korte lunch rijden we naar Mashan, een klein stadje op 80 km. ten noorden van Nanning. Het landschap is zeer bergachtig met grote toppen die uitsteken boven het groene landschap. Na een halve dag werkvergadering ga ik met Chinese collega’s enkele bezoeken brengen aan jongeren met een handicap. Onze eerste stop is een schooltje waar het CBR (community based rehabilitation) programma de omkadering steunt om kinderen met een handicap naar school te kunnen laten gaan in het normaal onderwijs. De schooldirecteur heeft enkele vragen rond een van zijn leerlingen met hersenverlamming. De jongen kon goed meevolgen in zijn klas maar had problemen met de verplaatsingen omdat er geen handrails waren langs de trappen. Naargelang de discussie vorderde, brachten de onderwijzeressen nog vier andere kinderen met leerstoornissen die de klassen niet goed konden volgen. Ieder kind werd er besproken en een plan werd opgesteld om de leermethodes voor enkelen onder hen voortaan aan te passen met behulp van het referentiecentrum in Mashan van de Federatie voor Gehandicapte personen in China. Dit is nogmaals het bewijs dat integratie van kinderen met een handicap in normale scholen een goede oplossing blijkt te zijn in China: ze blijven school lopen naast andere kinderen en het personeel wordt beloond met erkenning, vorming en financiĆ«le steun wanneer ze deze integratie doorvoeren .

Daarna was het richting binnenstad (na een prachtig ritje met een locale rickshaw) door het heuvelachtige landschap) waar we bezoek brachten aan een jongen van 14 jaar die twee jaar geleden een ernstig verkeersongeval had. Sindsdien zat hij op een kamertje, gedeeld met zijn ouders en grootmoeder, in een rolstoel. Zoals dat vaak het geval is in China bestaan er geen verzekeringsfondsen om de kosten te dekken zoals wij dat kennen, alleen een toelage indien er armoede heerst in een gezin (wat het geval was voor deze familie). Na het ongeluk had de familie beslist om vanuit een dorpje naar de binnenstad te verhuizen zodat de vader beter werk zou vinden om de behandeling te bekostigen van zijn zoon. Doordat ze van een arme streek naar een rijkere verhuisden verloren ze wel die toelage. De ouders lagen daar niet wakker van … Ze probeerden meer een oplossing te vinden om hun (enige) zoon een betere revalidatie te geven . We gaven hen een kleine demonstratie van verschillende oefeningen en registreerden hen om regelmatig bezoek en opvolging te krijgen van het outreach programma van Handicap International. Er werden ook concrete afspraken gemaakt om de jongen binnen enkele maanden weer te leren stappen. Het onderzoek wees immers uit dat dit perfect mogelijk is. Op de weg terug naar onze verblijfplaats viel het me op dat er niet veel helmen werden gedragen. We passeerden langs enkele steengroeves die grote rotsblokken aan het slepen waren tussen arbeiders zonder enige bescherming of afbakeningen. Er is nog veel werk aan de winkel op het gebied van ongevalpreventie in China…


BRON:
http://nl.handicapinternationalblog.be

Deel dit artikel