Tryen draagt speciale babyschoentjes

We zijn al vrijdag en gaan terug naar het revalidatiecentrum. Dit keer ontmoeten we een kleine baby. Tryen, een jongetje, is twee maand en lijkt perfect gezond. Als je beter kijkt zie je dat zijn voetjes een beetje scheef staan. De vader van Tryen is visser, hij verdient 50 to 60 dollar per maand afhankelijk van de zaken. Op de boot kookt hij en helpt mee, zijn vrouw werkt thuis en op het land. Tijdens de zwangerschap werd er niets abnormaal opgemerkt maar na de geboorte in het lokale gezondheidscentrum vertelde de vroedvrouw hen dat hij twee klompvoetjes had. Blijkbaar zijn er een 100-tal gevallen van klompvoeten in de provincie waar we ons bevinden. De enige oplossing daarvoor was om de ouders door te verwijzen naar het revalidatiecentrum in Nha Trang waar ze dit orthopedisch kunnen behandelen. Trong, de technieker die er ook is, volgde via Handicap International drie maand opleiding in de HCM. Hij maakte de eerste plaastertjes voor de baby toen die 4 dagen oud was. 10 dagen later maakten ze een nieuwe vorm, de voetjes die helemaal naar binnengericht stonden, zijn al mooi rechtgegroeid. De kinesist verwacht dat Truyen op zijn 2 jaar kan leren lopen en de behandeling niet langer nodig zal zijn.

Om de vorm te maken kookt de technieker een speciaal gaas dat dan naar de vorm die het voetje moet aannemen gemodelleerd kan worden. Dat gaas is op zich heel duur maar wordt betaald door HI. Tryen moet de plaaster nog minstens een uur per dag dragen.

Zijn ouders hebben al een ander kindje en wonen in Dai lanh, op 85 kilometer van het revalidatiecentrum. Ze zijn hier nu voor de derde keer, we stellen voor om hen naar huis te brengen en te zien hoe ze wonen. Ze zijn blij dat ze de trein niet moeten nemen.

Truyen toont voor mij dat het project Welcome to life het verschil maakt of men al dan niet op tijd kan tussenkomen bij aangeboren handicaps. Enerzijds heeft het revalidatiecentrum nu de technische kennis in huis om juist tussen te komen, anderzijds heeft de vroedvrouw van het gezondheidscentrum de ouders correct en snel doorverwezen. Klompvoetjes zijn immers veel moeilijker te behandelen als het kind groter is en al loopt. Dit lijkt misschien allemaal eenvoudig omdat we dat in Belgiƫ zo gewoon zijn, maar het vraagt mensen met de juiste competenties die de juiste beslissingen nemen op elk niveau.

Eens bij hen thuis komt iedereen kijken. Hun hutje ligt op het einde van een zandwegje tussen de rijstvelden. Na een tijdje begrijpen we wie er familie is en wie er bij de buren hoort. De grootmoeder begint de baby meteen in slaap te wiegen. Hier gebeurt dat met sterke wiegbewegingen en luid gezang. De baby wil uiteindelijk drinken, de moeder geeft zonder schaamte de borst. Ze vertelt hoe de geboorte goed verliep; daarna heeft ze twee dagen gehuild toen ze wist dat de voetjes scheef stonden. Ze had een gezond kind verwacht. Ook de grootmoe was heel ongerust, ze kennen immers niemand in dezelfde situatie. Nu zijn ze vol vertrouwen dat hun kindje normale voetjes zal hebben. Ze doen de massage-oefeningen die ze in het centrum geleerd hebben in het kleine hutje waar ze met 6 wonen. Terwijl Layla foto’s neemt zie ik aan de andere kant van het rijstveld een soort kleine kliniek, daar is Tryen op de wereld gekomen met een vroedvrouw die door HI extra werd opgeleid. Blijkbaar had ze net een training achter de rug toen Tryen geboren werd en daardoor wist ze precies wat de klompvoetjes waren, ze had het immers nog nooit gezien.


BRON:
http://nl.handicapinternationalblog.be

Deel dit artikel