Vijf vragen en antwoorden over de Palestijnse jongeren in opstand: Wie, wat, hoe, waarom en wat kunnen wij doen?

In Hebron werd het gezondheidscentrum van onze partnerorganisatie "Health Work Commitees" (HWC) gisteren gesloten door het Israëlisch leger. Patiënten en dokters mogen het centrum niet binnen of buiten. Het zoveelste incident in een escalatie van geweld waarbij de media inzoomen op jonge Palestijnse messentrekkers. Maar wat zit er echt achter het geweld?

Wie zijn ze, die jongeren?

De Palestijnen zijn een jonge bevolking. Zowat de helft van hen is 20 jaar of jonger. Zij zijn geboren en opgegroeid in een samenleving waarover er – vanuit de internationale gemeenschap – beloften gedaan werden over "een eigen Staat" en over "vrede", maar waarin ze niets anders gekend hebben dan oorlog en repressie.

De Palestijnse Staat is gereduceerd tot een symbolische vlag bij de Verenigde Naties, maar voor de rest onbestaande. De Israëlische kolonisten rukken steeds verder op: van 150.000 naar 750.000 sinds de start van "het vredesproces" meer dan 20 jaar geleden.

Dit is een generatie met weinig toekomstperspectief, tenzij vluchten naar het buitenland. De meerderheid van de Palestijnse jeugd leeft trouwens al tientallen jaren in vluchtelingenkampen.
Wat we meemaken is de opstandige reactie van een hele generatie. Het zijn geen losgeslagen individuen. Ze zijn met tienduizenden om op straat te komen en nee te zeggen tegen hun rechteloze situatie.

De jarenlange pesterijen en repressie van de Israëlische bezetter, bedoeld om de Palestijnen bang te maken, hebben een tegenovergesteld effect. Dit is een generatie jongeren die "ontsnapt" aan de moedeloosheid en die opnieuw aansluit bij een jarenlange traditie van verzet tegen de bezetting waaronder het Palestijnse volk 67 jaar gebukt gaat.

Waarrond draait het conflict vandaag?

In het centrum van de aandacht staat de Al-Aqsamoskee in Jeruzalem en dus lijkt het een conflict tussen twee godsdiensten die hun recht opeisen. Dit is echter slechts het topje van de ijsberg.

De voorbije verkiezingen in Israël werden gekenmerkt door een opbod van Israëlische expansiedrift. Israëlisch premier Netanyahu maakte er een punt van: Jeruzalem is de hoofdstad van de Joodse Natie en hierover is er geen discussie mogelijk.

Internationaal wordt Oost-Jeruzalem erkend als bezet gebied en de Palestijnen beschouwen Jeruzalem als hun hoofdstad. Al jaren volgt de Israëlische staat een politiek van etnische uitdrijving. Palestijnse inwoners van Jeruzalem zijn "stateloos". Volledige volkswijken werden van de stad afgesneden door de Israëlische muur. In de oude stad wordt elk Palestijns cultureel leven onmogelijk gemaakt en Palestijnse families worden systematisch gedwongen om te verhuizen.

Het beperken van de toegang tot de Al-Aqsamoskee is een aanval op de kern van de Palestijnse cultuur. Wat minder geweten is, is dat de Israëlische overheid ondertussen een plan klaarstoomt op zowat 100.000 Palestijnen uit Jeruzalem te verdrijven.

Hoe is het conflict zo kunnen escaleren?

In Jeruzalem en andere steden op de Westelijke Jordaanoever staan twee partijen tegenover elkaar: de Palestijnen strijden om te overleven, de Israëli's strijden om hun bezetting uit te breiden.

De onderdrukking van de Palestijnen door de Israëlische overheid is meedogenloos: elke dag worden jongeren gedood of gewond. Jongeren worden gearresteerd en zonder vorm van proces opgesloten. Het Israëlisch parlement keurde een wet goed om het gooien met stenen strafbaar te maken. Jongeren, zelfs minderjarigen, riskeren tot 10 jaar gevangenisstraf.

Niets of niemand wordt gespaard. Zelfs ziekenhuizen die gewonde jongeren verzorgen worden door het Israëlisch leger aangevallen. Het Jeruzalem-hospitaal werd door de Israëlische politie bestookt met kogels en traangas.

Iedereen die zich verzet tegen de bezetting, wordt geviseerd. Zelfs wanneer dat verzet volledig geweldloos is. Dat ondervond ook onze collega en vriend Daoud, verantwoordelijke van het jongerennetwerk Tawasul, die al maandenlang zonder officiële aanklacht gevangen gehouden wordt.

De jongeren van Tawasul blijven zich ondertussen organiseren, maar in deze omstandigheden wordt dat wel heel erg moeilijk.

Waar komt die nieuwe Palestijnse generatie in verzet vandaan?

Het gaat om een een zeer ongrijpbare bevolking die zichzelf nog volop aan het organiseren is. Terwijl de traditionele Palestijnse politieke fracties onderling verdeeld zijn en er heel wat wordt gekibbeld om de macht, zag de Palestijnse jeugd haar levensomstandigheden enkel verslechteren.

In de volkswijken van Jeruzalem en in andere regio's groeien al jaren basisstructuren die zich afzetten tegen die Palestijnse verdeeldheid. De huidige revolte kent een groot draagvlak: het verbindt mensen uit Jeruzalem, de Westelijke Jordaanoever, Gaza, in de vluchtelingenkampen en ook in Israël. Het verbindt een opstandige jeugd met de strijd van een gans volk om te overleven.

Het mobiliseert in grote mate vrouwen die dominant aanwezig zijn in de manifestaties. De uitdaging voor de jongeren is om zich te organiseren in functie van een lang en moeilijk gevecht.

Wat kunnen we doen?

Wat brengt de toekomst voor de Palestijnse jongeren? Er bestaat geen glazen bol waarin we de toekomst kunnen aflezen. Het enige wat we kunnen doen is kijken naar de geschiedenis. De strijd tegen het Zuid-Afrikaanse Apartheidsregime werd uiteindelijk na heel wat tegenslagen, gewonnen door een binnenlands verzet en een internationaal front van boycot, desinvestering en sancties tegen het Apartheidsregime.

De Palestijnse jongeren moeten op ons kunnen rekenen. We mogen niet vergeten dat een flink deel van de wapens en andere repressiemiddelen van het Israëlisch leger door onze regeringen geleverd worden. Europa betrekt de Israëlische wapenfabrikanten in haar researchprogramma.

Israël doodt, Europa levert de wapens en de know how.Hieraan moet een einde komen en dat is ons deel van de strijd.

Hier zie je hoe jij daar in je steentje kan bijdragen.

 

Deel dit artikel

       

Niet te missen