Ibrahima, een boer met toekomst


campagne BD ibrahima
 
Elk jaar schuift Broederlijk Delen tijdens de vastencampagne een nieuw gezicht naar voren. In 2008 was dat de Haïtiaan Joachim, een jaar later de Indische Tilak en vorig jaar de Oegandese moeder Molly.

Dit jaar prijkt een jonge Senegalese boer op de affiche: Ibrahima. Maar wie is Ibrahima? Nee, niet zomaar een posterboy die we ergens van straat hebben geplukt. Maar een jongeman van vlees en bloed met een eigen verhaal.




Het leven heeft soms rare wendingen in petto. De ene dag ben je routineus uien aan het rooien op je veld, de volgende dag word je omringd door drie nieuwsgierige blikken die tientallen vragen op je afvuren. Het overkwam Ibrahima Dione vorig jaar in april, toen een ploeg van Broederlijk Delen in hem het gezicht zag van de campagne Plan(t) de toekomst.

Waarom kozen we voor Ibrahima? Zijn verhaal is het perfecte voorbeeld van wat Broederlijk Delen wil verwezenlijken in Senegal: een leefbare toekomst op het platteland. Eigenlijk had het even goed Mamecheick kunnen zijn, of Amadou, of Djibril. Dat zijn ook allemaal jonge mensen die ervan dromen om hun leven uit te bouwen op het platteland. Maar het is Ibrahima geworden. Hij heeft ons overtuigd met zijn enthousiasme en zijn wil om door te zetten.


Ibrahima, een boer met een uitdaging


Eerst nog wat verlegen, dan steeds meer op zijn gemak, vertelt Ibrahima ons zijn verhaal. Hij is slechts 25 jaar, maar heeft al een heel parcours afgelegd.

Ibrahima groeide op in Ngémé, een klein dorpje ten westen van Dakar, in een grote landbouwfamilie. Dat is niet verrassend, want nagenoeg iedereen in deze regio leeft van de landbouw. Leeft, of misschien beter: overleeft. Ibrahima heeft moeilijke tijden gekend. Hij en zijn gezin moesten regelmatig periodes van honger overbruggen. Voedsel was, en is nog steeds, de grootste uitdaging voor de familie Dione.

Zodra Ibrahima oud genoeg was, trok hij tijdens het droge seizoen telkens voor meerdere maanden naar Dakar, op zoek naar werk en een extra inkomen. Daar werkte hij voornamelijk als metselaar. Dat Ibrahima ervaring heeft in de bouw wordt duidelijk wanneer hij ons vol trots zijn zelfgebouwde hut toont.


Broederlijk Delen plant mee


Twee jaar geleden veranderde Ibrahima's leven grondig. Op dat moment kon hij een stukje land op een tuinbouwveld van Broederlijk Delen bemachtigen. Sindsdien moet hij niet meer naar Dakar tijdens het droge seizoen om werk te zoeken. Daar is hij niet rouwig om. Ibrahima was niet graag in de stad. Hij mistte zijn vrienden en familie en voelde zich eenzaam. Op het einde aanvaardde hij enkel nog opdrachten die dicht genoeg bij huis waren zodat hij thuis kon overnachten.

Ook financieel is Ibrahima erop vooruit gegaan. Als metselaar verdiende hij niet veel. Als je daar dan de kosten voor onderdak en eten aftrok, bleef er amper iets over om naar huis te sturen. Sparen was dus helemaal uitgesloten. Nu kan hij dat wel. Dat verschil merken ook Ibrahima's ouders. Dankzij de opbrengst van het tuinbouwveld kunnen ze het hoofd boven water houden. Hun ogen blinken van trots als ze over hun zoon vertellen. Ibrahima is hun grote steun, de hoeksteen van de hele familie.

TDB Senegal2013 Ibrahima342 LR

Joggen naar het veld, zijn hobby


Een gemotiveerde boer, dat is het minste wat je kan zeggen. We vragen Ibrahima naar zijn hobby's. "Joggen", zegt hij. Hij noemt het een hobby, maar het is eerder een noodzaak. Het tuinbouwveld ligt op 5 km van het huis van de Diones. Dat wil zeggen: elke morgen voor dag en dauw vijf kilometer joggen naar het veld. En elke avond vijf kilometer terug.

Dat Ibrahima een prima conditie heeft, staat buiten kijf. Zeker als je hem bezig ziet op het veld. Het is er droog, dus voldoende irrigeren is noodzakelijk. En dat gebeurt met de hand. Het is fascinerend om de tuinbouwers bezig te zien. Met een gieter in elke hand lopen ze over het veld. Vervolgens zwieren ze de gieters met één vlotte beweging in het waterbassin om ze vol te laten lopen. Met nog een krachtige zwaai halen ze de volle gieters uit het bassin. Daarna lopen ze van de ene kant van het veld naar de andere, heen en weer, totdat de gieters leeg zijn. En dan, zonder ook maar één moment uit het ritme te raken, gaan ze terug naar het bassin. Een fascinerend schouwspel, maar voor de boeren loodzware arbeid. Zeker als je weet dat de hete Sahelzon genadeloos brandt op hun huid.

Terwijl Ibrahima werkt, luistert hij naar de radio. Hij gebruikt hiervoor zijn gsm: een oud, roos toestel dat met plakband aan elkaar hangt. Hij gebruikt die gsm ook om te communiceren. Als hij een sms wil verzenden, moet hij wel langs één van zijn vrienden. Want Ibrahima zelf kan niet lezen.

 

Hoop doet leven. Huisje, kindje, ...


Ibrahima lijkt tevreden met zijn leven op het tuinbouwveld. Hij is enorm dankbaar voor de kans die hij kreeg. Zonder het tuinbouwveld zou zijn leven nog steeds bestaan uit heen en weer pendelen naar de stad, om als metselaar een centje bij te verdienen. Een toekomst op het platteland uitbouwen: het is nog steeds niet eenvoudig. Maar er is duidelijk een verschil met vroeger. Vandaag heeft hij hoop. Hij kan dromen en plannen maken.

We vragen Ibrahima welke plannen hij heeft. Hij wil graag zijn landbouwcarrière verder uitbouwen. Misschien kan hij met zijn spaargeld binnenkort wat vee aankopen. En voor de rest verschilt zijn antwoord weinig met dat van een doorsnee Belgische 25-jarige: een eigen huis bouwen, trouwen, kindjes krijgen, ... Nog niet meteen, maar over een paar jaar. Ik vraag of hij al een meisje op het oog heeft. Hij lacht maar antwoordt niet.

Na ons gesprek vragen we Ibrahima of het oké is als we nog eens terugkomen, met een fotograaf en cameraman. Hij glundert. Hij is trots dat we hem gekozen hebben. Zou hij beseffen dat binnenkort Vlaanderen vol affiches hangt met zijn gezicht?


Meer info: 

Deel dit artikel