Petromacht Canada

Op de VN-Klimaattop in Durban eind 2011 werd Canada opnieuw uitgeroepen tot Fossiel van het Jaar. Canada kreeg die "prijs" van middenveldorganisaties omdat het van alle deelnemende landen op de conferentie het meest had dwarsgelegen. Nog geen dag na de afronding van de moeizame klimaatgesprekken trok Canada zich prompt terug uit het Kyoto-protocol. Portret van een petromacht.

In de weken na de klimaattop in Durban keurde Canada de uitbreiding goed van olieproductie uit teerzanden door oliegiganten als Exxon, Total en Suncor. De Canadese contracten zijn miljarden euro's waard en moeten de olieproductie uit teerzanden met een miljoen vaten per dag opdrijven tegen 2020. Rekening houdend met de energie-intensieve ontginningsprocessen en de verbranding van de benzine en diesel die bij de winning nodig is, zal dat zorgen voor een bijkomende jaarlijkse uitstoot van 220 miljoen ton CO2. Dat is meer dan wat Nederland in 2009 uitstootte.

De verklaring voor Canada's klimaatommezwaai ligt in de enorme greep die de fossiele energie-industrie op het land heeft verworven. In de provincie Alberta alleen al -de regio waar de teerzanden zich bevinden-werd sinds 2001 meer dan 230 miljard euro geïnvesteerd door de olie- en gasindustrie. De meeste investeringen zijn afkomstig van buitenlandse firma's -Chinese investeerders bijvoorbeeld pompten 27 miljard euro in de provincie. De combinatie van de investeringen met de huidige hoge olieprijzen deed het bruto nationaal inkomen van Canada stijgen van gemiddeld 455 miljard euro per jaar in de jaren negentig tot meer dan 1200 miljard euro in 2011. Daarmee is de Canadese economie volgens de Wereldbank de tiende grootste ter wereld.





BRON:
MO* Magazine

Deel dit artikel