UNESCO publiceert eerste wereldkaart van grensoverschrijdende ondergrondse aquifers

UNESCO publiceert de eerste wereldkaart waarop de aquifers (ondergrondse watervoorraden) die door verschillende landen gedeeld worden in beeld gebracht worden. Deze kaart werd samen met een voorlopige versie van de Convention on Transboundary Aquifers op 27 oktober 2008 voorgelegd aan de Algemene Vergadering van de VN.

Bijna 96% van de zoetwatervoorraden op onze planeet bevinden zich in dergelijke ondergrondse aquifers en de meeste ervan zijn grensoverschrijdend. Op dit moment zijn er 273 grensoverschrijdende aquifers op de kaart te vinden. Daarvan bevinden er zich 68 in Amerika, 38 in Afrika, 65 in Oost-Europa, 90 in West-Europa en 12 in Azië. Er wordt ook informatie gegeven over de waterkwaliteit en de snelheid waarmee ze opnieuw aangevuld worden.

De aquifers – die 100 keer de hoeveelheid zoet water bevatten die op het aardoppervlak te vinden is –  voorzien reeds in een belangrijk deel van onze groeiende behoefte aan water. In de Europese Unie is 70% van het water afkomstig uit aquifers. In aride en semi-aride gebieden zijn aquifers dikwijls de enige of bijna de enige beschikbare watervoorraad (100% in Saudi-Arabië en Malta, 95% in Tunesië en 75% in Marokko). In veel landen draaien irrigatiesystemen ook grotendeels op ondergrondse watervoorraden (90% in Libië, 89% in India, 84% in Zuid-Afrika en 80% in Spanje).

Niet alle watervoorraden in aquifers zijn hernieuwbaar. In het noorden van Afrika  en op het Arabische schiereiland werden de aquifers meer dan 10.000 jaar geleden gevormd toen er een vochtiger klimaat heerste en worden ze nu niet meer aangevuld. Aquifers die wel heraangevuld worden, zijn in sommige gevallen dan weer bedreigd door overexploitatie of vervuiling.
De aquifers in Afrika, waaronder enkele van de grootste ter wereld, zijn nog grotendeels ondergeëxploiteerd. Zij hebben nog een aanzienlijk potentieel op voorwaarde dat de watervoorraden op een duurzame manier beheerd worden. Aangezien ze meestal de landsgrenzen overschrijden zijn beheersovereenkomsten nodig om bijvoorbeeld vervuiling of overexploitatie door een bepaald land te voorkomen. Dergelijke mechanismen zijn in de voorbije jaren ontstaan. In de jaren 1990 bijvoorbeeld zetten Tsjaad, Egypte, Libië en Sudan samen een autoriteit op om samen het Nubische aquifersysteem te beheren. Ook Niger, Nigeria en Mali hebben in principe een overlegmechanisme voor het beheer van de Iullemeden aquifer. Toch blijven dergelijke initiatieven een uitzondering.

Het is de bedoeling dat de Convention on Transboundary Aquifers dit gat in de wetgeving zal dichten. In de tekst die op 27 oktober voorgelegd werd aan de Algemene Vergadering van de VN worden aquifer-staten opgeroepen om geen schade toe te brengen aan bestaande aquifers, samen te werken en vervuiling te voorkomen of op zijn minst onder controle te houden.

Bron:

UNESCO publishes first world map of underground transboundary aquifers.
http://portal.unesco.org/en/ev.php-URL_ID=43767&URL_DO=DO_TOPIC&URL_SECTION=201.html

 

Join For Water DOOR:

Deel dit artikel