Filipijnen naar de stembus: de gulle hand van de mijnbouwsector

filipijnen verkiezingen geldschieters

Op 9 mei kiezen de Filipijnen een nieuwe president die het land de komende 6 jaar zal leiden. 11.11.11 vroeg aan enkele van de partnerorganisaties wat er volgens hen op het spel staat.

In deel 2 van deze reeks komt Alyansa Tigil Mina (ATM of Alliance to Stop Mining) aan bod.  ATM werkt rond mijnbouw en het respect voor de rechten van de bevolking en het milieu.

De mijnbouwsector werd lang aangeprezen als "motor van de Filipijnse economische groei". Maar de feiten spreken dit tegen. Sedert 1998 draagt de mijnbouw slechts 0,7% tot 1% bij tot het BNP, terwijl lokale gemeenschappen en het milieu de lasten dragen van de negatieve impact. Toch heeft de sector veel invloed op de politiek. Verkiezingen zijn het uitgelezen moment voor de bedrijven om met gulle hand geld rond te strooien. Ze steunen de campagnes van de politieke clans om zo hun investeringen veilig te stellen. Nochtans is dergelijke financiering in de Filipijnen illegaal.  

Na de verkiezingen in 2013 onderzocht het Filipijnse Center for Investigative Journalism (PCIJ) alle documenten waarin de kandidaat senatoren hun campagne-inkomsten en  -uitgaven moeten rapporteren. Hieruit bleek dat de belangrijkste donoren bedrijven zijn die actief zijn in de olie-, gas- en mijnbouwsector, openbare werken, nutsbedrijven, de transportsector tot zelfs gokbedrijven. Niet geheel onverwacht zijn dat ook de sectoren die afhankelijk zijn van de overheid voor het verkrijgen van exploitatielicenties en vergunningen allerhande.  
 
ATM onthulde bij de verkiezingen in 2013 al dat 4 belangrijke kandidaten belangen hadden in de mijnbouwsector. Zo was Cynthia Villar aandeelhouder van o.a. Queensberry Mining, St. Augustine Gold & Copper Ltd en Richard Gordon was co-bestuurder van Atlas Consolidated Mining.

Ook voor deze verkiezingen heeft ATM de achtergrond van de meest zichtbare kandidaten doorgelicht. Ze zijn van mening dat wat ze tot nu ontdekt hebben slechts het topje van de ijsberg is.  Ze roepen daarom andere organisaties en ook kiezers op om uitdrukkelijk te kiezen voor kandidaten die geen banden hebben met de mijnbouwsector.

Mijnbouw als motor van de verkiezingen

De beslissing van de vorige president, Gloria Macapagal-Arroyo, om investeringen in grootschalige mijnbouw actief aan te moedigen werd grotendeels beïnvloed door haar politieke bondgenoot en voorzitter van de Chamber of Mines, B.Romualdez. De Zamora's, één van de politieke dynastieën en eigenaar van Nickel Azië steunde in 2010 openlijk de latere president Aquino III en zijn Liberal Party. 

Maar onder zware druk van de anti-mijnbouwbeweging vaardigde de nieuwe regering in 2011 een tijdelijk moratorium uit op nieuwe mijnbouwvergunningen en er werden een aantal no-go zones voor mijnbouw ingesteld.

De nieuwe regering sloot zich ook aan bij het Extractive Industries Transparency Initiative (EITI), een internationaal akkoord om de transparantie en verantwoordingsplicht van de extractieve industrie te vergroten. De boodschap aan de bedrijfsleiders was duidelijk: kleur meer binnen de lijntjes en de overheid zal je belonen. 

Semirara mijnsite in Antique

En belonen deed ze. De grote conglomeraten waaronder San Miguel Corporation, SM Investment Corporation, en andere grote banken breidden hun portfolio in de sector gevoelig uit. Zo sloten ze aan bij de 'traditionele' mijnbouwfamilies: Romualdez's Benguet Corporation, Zamora's Nickel Azië Corporation en Pangilinan's Philex Mining Corporation en de DMCI Holding Inc. van familie Consunji.

Hoewel de race op nieuwe concessies door de lagere grondstoffenprijzen wat is stilgevallen, lijkt dit toch geen invloed te hebben op de inspanningen die bedrijven zich getroosten om de nationale en lokale kandidaten die steun beloven aan de extractieve sector, te belonen. Meteen gaven ze ook aan dat een aantal milieuwetten 'hun groeimogelijkheden beknotten'. Een duidelijke hint. Enkele lokale besturen hebben de voorbije jaren, zeer tegen de zin van de Chamber of mines, no-go zones afgekondigd. En ook daar is de boodschap duidelijk: weg ermee. 

Which side are you on?

ATM analyseerde de standpunten van de huidige kandidaten op hun pro-mining gehalte.

De kandidaten voor de top twee posities (president en vicepresident), kunnen worden ingedeeld in twee categorieën: degenen die de mijnbouw verder willen uitbouwen en diegenen die streven naar "verantwoorde mijnbouw."

Twee presidentskandidaten, Miriam Defensor Santiago en Max Roxas III, moeten nog een duidelijk standpunt innemen, maar als kandidaat van de Liberal Party en aandeelhouder van 7 mijnbouwbedrijven is het standpunt van Roxas eigenlijk een publiek geheim.
 
Van de presidentskandidaten is de huidige vicepresident Jejomar Binay de hevigste voorstander van mijnbouw. Zo wil hij buitenlandse bedrijven toelaten om 100% eigenaar te worden van mijnconcessies. Grace Poe sluit daar het nauwst bij aan. Ze spreekt wel over 'verantwoorde mijnbouw’ en het respecteren van de EITI-richtlijnen, maar tijdens haar campagne maakte ze gebruik van een vliegtuig  van een... mijnbouwbedrijf. Rodrigo Duterte is eveneens voorstander van verantwoorde mijnbouw, maar legt ook de nadruk op de no-go-zones waar geen plaats is voor mijnbouw. Bij de kandidaten voor vice-president zien we dezelfde trends, evenals bij de kandidaat-senatoren. Toch zijn er ook enkele kandidaten die zich duidelijk als onafhankelijk profileren zoals Neri Colmenares en Walden Bello.
 

ATM en de verkiezingen

 filipijnen verkiezingen atm

 

In die regio's waar de partners van ATM actief campagne voeren tegen lopende of nieuwe grootschalige mijnbouwprojecten, de zgn 'Sites of Struggle', zal de alliantie zeer actief kandidaten ondersteunen die aanleunen bij hun strijd, en de bevolking ontraden om voor de pro-mijnbouwkandidaten te stemmen.

Dit gebeurde ook al in 2013 en in meerdere regio's won de kandidaat die gesteund werd door ATM. Dit hielp o.a. in het uitroepen van meerdere no-go-zones door lokale besturen.filipijnen green thumb

ATM maakt eveneens deel uit van Green Thumb, een gezamenlijke campagne  van milieu- en sociale organisaties die alle nationale kandidaten voor president, vice-president en senator screenen aan de hand van de 9 duurzame eisen zoals het steunen van duurzame landbouw, afvalbehandeling, klimaatrechtvaardigheid, ruimtelijke ordening en hernieuwbare energie. Kandidaten die goed scoren krijgen dan een 'groene duim'.  Deze campagne richt zich meer op de stedelijke bevolking die vaak weinig voeling of weet heeft met de problemen rond grootschalige mijnbouw. 

Zie ook:

 

 

Deel dit artikel

       


Gerelateerde artikels