Corona in Bolivia: “Als ik thuis kom na mijn boodschappentocht, bekruipt mij de angst”

minsjusti23

De wereld is in de ban van een in de recente geschiedenis ongeziene gezondheidscrisis. Het coronavirus slaat overal ter wereld wild om zich heen. De onzekerheid en economische gevolgen komen nog bovenop de overvolle ziekenhuizen. 11.11.11 klopte aan bij enkele partners uit het Zuiden. Hoe ervaren zij deze crisis? 

Miriam Jemio is communicatiemedewerker bij La Plataforma Boliviana Frente al Cambio Climático in Bolivia, een breed platform van ngo's en sociale bewegingen die de strijd aangaan tegen de klimaatopwarming. Deze getuigenis van begin april bereikt ons nu pas, maar is daarom niet minder relevant. 

Van 22 maart, toen de totale lockdown in Bolivia begon, tot, 7 april had ik zelfs niet de stoep van mijn huis verlaten. Ik had geen tijd om hierover na te denken omdat ik veel te doen heb. Dagelijks online vergaderingen en lessen, interviews, artikels schrijven. Ik ben freelancejournalist en communicatieverantwoordelijke voor een ngo die gespecialiseerd is in actie tegen de klimaatcrisis. En ik ben ook oma van drie kleintjes en kleindochter van een 93-jarige die de hele tijd mijn aandacht vragen.

Mijn dochter en haar man zorgen dat er eten op tafel komt voor het hele gezin. Op maandag mogen alleen diegene met een identiteitskaartnummer dat eindigt op 1 en 2 (en ouder zijn dan 18 en jonger dan 65) op straat komen, enkel om voorraad in te slaan of voor een medische urgentie. Dinsdag enkel diegene waarvan het identiteitskaartnummer eindigt op 3 en 4, en zo tot en met vrijdag tot nummer 9 en 0. Zaterdag en zondag is het voor iedereen verboden om de straat op te gaan, behalve voor gezondheidswerkers, journalisten, voedselverkopers, en ambtenaren zoals vuilnismannen, politie en het leger.

Op 7 april ging ik dus voor het eerst op stap in de stad. Ik deed daarvoor mijn doorzichtige regenjas aan, mijn lenzen, masker en handschoenen. Zo moest ik wel voldoende gekleed en beschermd zijn.

Ik ben bang dat het coronavirus mij te pakken heeft. Ik kom er pas over twee weken achter of wanneer de symptomen het duidelijk maken. Of misschien ga ik het nooit weten

Er was geen openbaar of privévervoer. Te voet dan maar. Alleen ambulances en voertuigen die voedsel vervoeren mogen nog rijden. Een paar blokken van mijn huis stop ik om in de rij te staan ​​(lange rijen zijn kenmerkend voor deze weken van quarantaine) voor een camion waar ze wat groenten verkopen. De prijzen zijn daar lager dan de markt in mijn buurt. Sommige hebben hun prijzen verdubbeld of verdrievoudigd. Neem nu tomaten: vóór de quarantaine kostte 1 kilo 3 bolivianos, nu is dat 10 (1,5 $ us).

Na meer dan 20 blokken kwam ik aan in een openluchtmarkt in een wijk naast de mijne. Daar was meer variatie in groenten en fruit. Ik kocht alles wat ik nodig had voor een week, met het dubbele van het geld dat ik tot aan de quarantaine had uitgegeven. Wat mij verontrust, is dat veel mensen hun inkomen uit de dagelijkse verkoop van bepaalde producten (etenswaren of andere diensten die op straat aangeboden worden) verliezen.

bolivia corona lockdown

De sociale maatregelen van de Boliviaanse regering zullen niet alle behoeftigen bereiken. Er zijn twee belangrijke sociale bonussen: de familiebonus, die bestaat uit 500 bolivianos en de zogenaamde "gezinsmand" van 400 Bolivianen ($ us 57) voor specifieke groepen zoals ouderen, zwangere vrouwen en mensen met een ernstige handicap.

Zelf kan ik de vrouwen die vaak de kleren van mijn familie wassen niet helpen. We kunnen niet toelaten dat iemand het huis binnenkomt vanwege het besmettingsgevaar. Want het zijn juist deze mensen die grote kans op besmetting lopen. Ze gebruiken geen masker, en hebben geen handgel om zichzelf te desinfecteren. Het is ook onzeker of ze water in huis hebben om hun handen te wassen. Er is een belangrijke groep Bolivianen die geen toegang tot water hebben, voornamelijk op het platteland en in de randgebieden van de steden.

Dat alles maakt mij angstig. Toen ik thuis kwam bekroop de angst mij nog meer. Ik kwam voor 12.00 uur aan omdat we enkel tot de middag op straat mogen komen. De boete voor overtredingen is 1.000 bolivianos ($ us 150). Ik beefde. Bij de deur heb ik mezelf gedesinfecteerd met alcohol zoals iedereen, maar ook alles wat ik kocht, zelfs mijn tassen. Alles. Ik liet mijn kleren en schoenen buiten.

Ik heb mij al gewassen, maar ik beef nog steeds. Ik was mijn handen nog een keer. Ik ben heel nerveus. Ik ben bang dat het coronavirus mij te pakken heeft. Ik kom er pas over twee weken achter of wanneer de symptomen het duidelijk maken. Of misschien ga ik het nooit weten. Ik ben bang dat mijn korte uitstap gevolgen kan hebben voor een van de zeven mensen die bij mij in huis wonen. Ik mag er niet aan denken dat het virus mijn kleindochters kan treffen (waarvan één epilepsie heeft en de andere twee astma hebben) of mijn grootmoeder, de meest kwetsbare. Alleen het werk en andere taken leiden mij af. Depressie heeft me echter al tot haar prooi gemaakt. Ik heb al meer dan eens gehuild.

 

Deel dit artikel

       


Gerelateerde artikels