Bezoek aan Amuru voor nieuwe projecten

Hier is het al enkele weken snikheet en heel stoffig en wat erger is: wegens werken aan de waterleiding in Entebbe, hebben we thuis al 8 dagen GEEN water! Op zo’n momenten wordt het heel duidelijk hoeveel water je dagelijks nodig hebt. Het is geen probleem om jezelf te wassen met een wastobbe, maar moeilijker is het in de keuken: afwassen, koken, het aanrecht en de vloer proper houden, de mieren op afstand houden .. Niet gemakkelijk als je telkens opnieuw je emmer moet gaan vullen buiten op de compound. Dan nog de WC doorspoelen, poetsen, onze pas geplante plantjes bewateren, .. echt .. we gaan vaak naar de regenton om bij te tappen. Wij hebben dan nog het geluk dat die regenton in onze eigen compound staat, sommige mensen in onze buurt moeten nu enkele kilometers lopen om water te gaan halen.

Waarover ik vooral wil vertellen deze keer is over ons bezoek aan Amuru, een district in het Noorden van Oeganda, het deel van het land waar tot voor kort niemand voor zijn/haar plezier naar toe ging.
Het Lord Resistance Army (LRA) met zijn beruchte leider Joseph Kony maken het Noorden van Oeganda al sinds 1986 onveilig. Zijn soldaten plunderen, verkrachten, doden en ontvoeren kinderen die dan ingezet worden als kindsoldaten en zich moeten keren tegen hun eigen families en vrienden. Het is allemaal heel gruwelijk.

Iedereen in het Noorden is op een bepaald moment gedwongen om in kampen te gaan wonen, IDP camps genoemd (Internally Displaced Persons), enerzijds voor hun eigen bescherming en anderzijds omdat Museveni en zijn regeringsleger wilden verhinderen dat het LRA maar aangroeide met alle kindsoldaten en een te machtige tegenstander ging worden.

In juli was er echter een staakt-het-vuren en zijn de vredesonderhandelingen van start gegaan. Deze lopen niet bepaald van een leien dakje, maar iedereen hoopt dat een positief einde heel nabij is. Wat wel al een feit is, is dat de mensen in de kampen terug durven verder denken dan ‘vandaag’ en terug plannen durven maken voor een eventuele toekomst buiten de kampen. Sommigen zijn al verhuisd naar ‘satelite of transitional camps’, die dichter bij hun oorspronkelijke woonplaatsen liggen en terug meer gegroepeerd zijn zoals hun vroegere gemeenschap.

In de week dat wij in Amuru waren, hebben we verschillende gesprekken gehad met de lokale overheden en een aantal IDP kampen bezocht. Het is niet gemakkelijk om de kampen te beschrijven, ik was erg geschokt eigenlijk. Er kunnen tot 60 000 mensen wonen in 1 kamp, de hutjes zijn klein en staan zo dicht bij elkaar dat je er bijna niet tussen kan lopen.

Tot voor kort was het verboden om buiten de kampen te komen en akkers te verbouwen, dus niemand in de kampen kon instaan voor zijn eigen voeding en was afhankelijk van voedselbedelingen. Afhankelijk van de grootte van je gezin, krijg je een bepaalde hoeveelheid bloem, olie, bonen en andere basisprodukten. Het zijn voornamelijk de vrouwen die deze kilo’s op hun hoofd naar de kampen sjouwen.

Wat mij ook opviel, is dat er heel veel baby’tjes waren en echt kleintjes, naast de vele andere kinderen. Iemand legde me uit dat dit het gevolg is van 2 zaken: de mensen hebben niets om handen en dus vrijen ze veel en ten tweede gebeurt hezt dat de soldaten van het regeringsleger langsgaan bij vrouwen voor seksuele gunsten en hen daarvoor een belachelijk klein bedrag betalen. Deze vrouwen kunnen echter met dit klein bedrag de zorg voor hun gezin iets draaglijker maken en gaan vaak terug naar die soldaten. Gevolg is dus dat er veel zwangerschappen en geboortes zijn. En dan mag ik nog niet vergeten hoeveel van die pasgeborenen er sterven…

We zijn met IIRR naar daar gegaan om te zien op welke manier we kunnen bijdragen aan de rehabilitatie en empowerment van deze mensen. Na onze gesprekken is duidelijk geworden dat het prioritair is voor hen om te kunnen voorzien in hun eigen levensonderhoud. Sommigen onder hen zijn echter opgegroeid in de kampen, hebben bijgevolg nog nooit op een akker kunnen werken en kennen weinig of niets van landbouwtechnieken. IIRR zou hier inspringen en nieuwe landbouwtechnieken aanleren, zoals biologische landbouw die samen kunnen gaan met de al gekende technieken. We zijn projecten aan het schrijven om deze ideeën ook in de praktijk te kunnen omzetten.

Daarnaast hebben we ook nog een ander bezoekje gedaan naar het westen van het land, maar dit was een toeristenuitstapje, samen met mijn ouders, en dus super aangenaam! De natuur in Oeganda is echt prachtig! We bezochten verschillende kratermeren, zochten de leeuwen van nationaal park Queen Elizabeth  (en vonden ze), zagen olifanten van ver en nijlpaarden van heel dichtbij (!), … Veel nieuwsgierige aapjes kwamen het eten uit ons bord halen. We hebben veel kunnen babbelen en zijn nu ook weer voorzien van een chocolade-voorraad, joehoe!

En om af te sluiten: zijn jullie al naar de Last King of Scotland gaan zien in de cinema??
De film over onze Idi Amin. Het geeft een goed beeld van Oeganda tijdens zijn regeringsperiode en ik denk ook van Idi Amin, hoewel de meesten hier zeggen dat hij veel erger was dan de film weergeeft. We hebben hier gehoord dat de film alleen mocht uitkomen wanneer ook de goede, humoristische kanten van Idi Amin benadrukt werden. Als je echt geïnteresseerd bent, moet je het boek lezen met dezelfde titel van Giles Foden. Dat is echt goed, de karakters komen meer genuanceerd naar voren en het einde is realistischer.

Geschreven door: Goele Dreikoningen

Broederlijk Delen DOOR:

Deel dit artikel