Communicatie helpt bruggen bouwen!

Broederlijk Delen nodigt jullie uit om enkele momenten te vertoeven in het gezelschap van Srinu Babu, een jong, fier, dynamisch en ambitieus ontwikkelingswerker in India, werkzaam bij XIDAS, Broederlijk Delen’s lokale partner in Raipur, Chhattisgarh. Carine De Wilde, regioverantwoordelijke voor India in Brussel sinds 2003, interviewt hem.


-- Srinu, je bent 32 jaar en je besliste om je job als docent antropologie in Bilaspur (Chhattisgarh) na vier jaar te ruilen voor een job als ontwikkelingswerker bij de NGO XIDAS in Raipur. Wat was jouw motivatie?
Ik raakte al gefascineerd voor de tribals in 1995 toen ik voor mijn eindwerk antropologie veldwerk deed in Gariabandh (Chhattisgarh). Het onderzoek handelde over “De relatie van de mens tot de natuur bij het KAMAR volk1”. Ik was al altijd gefascineerd door traditionele kennissystemen, gewoontes en gebruiken van de tribals. Ik kwam terecht in de onderwijswereld en zag geleidelijk aan het belang in van de toepassing van ontwikkelingsconcepten uitgedacht door sociale wetenschappers. Ik raakte ook persoonlijk geïnspireerd door pater M. Van den Bogaert (Belgische pater Jezuiët) die enorme inspanningen heeft geleverd op vlak van vorming voor rurale ontwikkeling. Hij is een groot ‘institution builder’. De stap was toen vlug gezet naar XIDAS, NGO actief op vlak van actie, onderzoek en ontwikkeling van leefbare modellen voor rurale ontwikkeling.

-- Wat herinner jij je nog van je eerste ontmoeting met de tribals?
Ik zal het volgende incident vertellen: toen ik in de KAMAR dorpen verbleef kwam ik terecht op een heilige plaats. Ik wou een foto nemen van hun godsbeeld - verpersoonlijkt op een rotssteen –. Ik liep op mijn slippers en concentreerde me op de beste positie om het godsbeeld in beeld te brengen, toen plotseling een vreemd geluid op me afkwam. Ik was bang en zag me ineens omringd door gewapende mannen met pijl en boog. Hoe dan ook slaagde ik erin om hen tot kalmte te bedaren en vroeg vergiffenis voor mijn fout. Later besefte ik dat rondlopen op een heilige plaats met schoeisel een zonde is. Wij doen dat in onze cultuur eigenlijk ook wel maar het verbaasde me enorm dat tribals zo’n beslag legden op hún God.

-- Vertel eens wat je vandaag zoal doet bij XIDAS.
XIDAS richt zich op het versterken van basisorganisaties en hun participatie in lokale besturen. Wij willen tribale gemeenschappen bewust maken van hun rechten en plichten om een goed lokaal bestuur te vormen. Tribals zijn doorgaans niet op de hoogte van wat hierover in de Indische Grondwet staat. Ik bereid de projecten voor, ik ben verantwoordelijk voor opvolging te velde en begeleid de interne vorming van de staf. Ik werk veel samen met andere organisaties (‘stakeholders’) voor het opzetten van seminaries en werkateliers en lezingen te geven aan studenten, die bij XIDAS/Jabalpur een opleiding volgen rond ruraal management.Iets waar ik nog altijd fier over ben is mijn voorstel rond waterbeheer in rurale dorpen dat ik enkele jaren geleden op een seminarie presenteerde. Mijn idee stootte aanvankelijk op weerstand van mijn collega’s maar werd later wel door de eerste minister van India geïntroduceerd als model. Zo zien we vandaag dat voor het uitwerken van projecten rond Watershed Management de lokale besturen er altijd moeten bij betrokken worden. Een duidelijk impact, toch?

-- Met welke inheemse groepen werk je?
XIDAS werkt heel concreet in het district Kanker in Chhattisgarh waar we nu vooral samenwerken met GONDS, de meest verspreide etnische groep.

-- Tribals spreken hun eigen taal en hebben vaak weinig school gelopen. Hoe verloopt je communicatie met hen? Hoe overbrug je de kloof op vlak van vorming?
Ik probeer hen altijd in hun eigen taal aan te spreken. Bijna alle tribals spreken de voertaal in de staat, nl. Chhattisgarhi. Als ze spreken met hun eigen accent in Gondi, Halbi en Bhattri, wordt het voor mij wat moeilijker. Mijn betere opleiding laat ik nooit meespelen in onze gesprekken. Door mijn kleding kan ik uiteraard nooit mijn afkomst uit de stad verbergen. Maar zodra ik hun aanspreek in hun eigen taal zijn ze gelukkig. Dat waarderen ze enorm en zo zitten we al vlug op dezelfde golflengte en zien ze me als één van hen.

Deel dit artikel