Dagboek uit Hong Kong 3: Stokken

Ik durf het niet aan. Ik ben bang dat ik afga als een gieter en vooral dat ik collega's en omstaanders ga besmeuren als ik het doe. Ik heb het over eten met stokjes. Iedere Aziaat kan dat met het grootste gemak en met bewonderenswaardige behendigheid. Met beschaamde kaken moet ik telkens om een vork of een lepel vragen. Vaak met gebaren, want de taal ken ik ook al niet. Dat eten met stokjes probeer ik thuis wel eens uit. In de douche, zodat ik de smosboel vlug kan wegsproeien.

Maar nu kijk ik met meewarige ogen naar mijn Aziatische medemens, die zoveel meer kan als ik. Die lettertekens op de menukaart ontcijferen kan ik ook al niet. Dat is voor mij allemaal Chinees. Maar zij kunnen dat wel. Kennis is een relatief begrip, maar als je niet kunt eten, is het een ernstige handicap.

Voor mij zit Pongtip uit Thailand. Zij is vingervlug met die stokjes. Ze lijkt zo broos en breekbaar, maar het is een wijze, sterke vrouw. Ze is hier met een delegatie kleine rijstboeren uit haar land. Klein slaat niet op de gestalte, maar op het aantal hectaren rijst die ze verbouwen. Thailand dumpt rijst in andere Aziatische landen, maar ook in Afrika aan zeer goedkope prijzen. Die rijst is afkomstig van de Thaise agro-industrie. De kleine boeren in eigen land zijn evenzeer het slachtoffer als de kleine rijstboer uit de Filippijnen of hun collega's uit een ander land. Dus mogen we niet automatisch elke Thai aan de schandpaal nagelen.

Ik vraag Pongtip of ze dan tegen meer vrijhandel is. Daar gaat het niet over, stelt ze. De kwestie is dat er overal met ongelijke wapens wordt gestreden. Dat de regels gemaakt worden door en voor de machtigen, en dat de onmachtigen dit moeten ondergaan. Want je eigen rijst niet kunnen verkopen, betekent dat je de kinderen niet meer naar school kunt sturen. En dat kan toch niet de bedoeling zijn van meer vrijhandel. Maar moet de Thaise regering dan niet ingrijpen, kaats ik de bal terug, want de WTO kan toch niet de interne keuken gaan bepalen? Ja en nee, weet Pongtip, de handelsregels moeten toelaten dat er herverdeling kan gebeuren. Uiteraard moet de nationale regering ook haar verantwoordelijkheid nemen. Maar ze staan ook onder druk van andere internationale regels. Terwijl ik zucht dat het weeral eens behoorlijk ingewikkeld wordt, vindt Pongtip dat we het vooral niet mogen opgeven. Dat oplossingen niet eenvoudig zijn, maar dat we er samen moeten aan werken. Niet alleen protesteren, maar ook plannen maken die werken.

Ondertussen weet ik wat ik met die stokken ga doen. In de wielen steken van dit gekke WTO raderwerk. Niet om dingen stuk te maken, maar om ze te leren gebruiken voor goede handel. Stokken die een hefboom zijn voor een betere wereld. Als ik er niet mee kan eten, dan kunnen ze op die manier misschien andere magen vullen.

Bart Bode, politiek medewerker van Broederlijk Delen, volgt voor ons de WTO-top in Hong Kong. Hij brengt dagelijks verslag uit op deze website. (dit artikel verscheen op 16 december 2005 in Het Nieuwsblad)

Interview met Bart Bode in Hong Kong
Wat staat er op het spel in Hong Kong? Lees het hier.
Meer info over duurzame handel vind je hier.

Deel dit artikel