Expériences Congolaises

Ina Herman (een 23-jarige politicologe uit Koksijde) werkt gedurende zes maanden bij drie Broederlijk Delen-partners in Congo (2 maanden bij elke partner): ALFA (alfabetisering van volwassenen en achtergestelde jongeren), BDD (Bureau Diocésain du Développement) en MIDIBAM (een gender-NGO die zicht bezighoudt met het aanleren van vrouwenberoepen).
Op straat heb ik als "mutoke" uiteraard altijd veel bekijks. Bijna iedereen wil me groeten als ik voorbijkom. Sommige kinderen halen zelfs hun beste frans boven: "Bonjour monsieur le blanc". Oorspronkelijk dacht ik dat ze het woord madame niet kenden, maar bleek dat de verwarring veroorzaakt wordt door mijn jeansbroek: vrouwen dragen hier bijna uitsluitend rokken of panen…

Toen de oom van Monique overleed, kwam ze in tegenstelling tot de gewoontes hier, toch werken. Ze was erg triest, want een oom is hier heel dichte familie, bijna een grote broer, maar het werken zorgde ervoor dat ze haar gedachten wat verzette. Na het werk vroeg ze me mee naar de 'deuil'. Onderweg in de taxi was ze 1 en al vrolijkheid, zelfs als we er bijna waren. Vijf meter voor we aan het perceel waar de rouw plaatsvond waren, begon ze echter luid te roepen en tieren en wenen. Ik verschoot mij een ongeluk. Emoties veranderen hier blijkbaar per seconde…

Op een middag was ik rustig aan het wandelen in een drukke straat, toen plots een fluitsignaal weerklonk afkomstig van een jonge kerel in uniform. Iedereen bleef spontaan stokstijf staan en een diepe stilte daalde neer over Avenue de la Poste. Ik keek vragend in het rond, waarop mijn buur me binnenmonds "drapeau!" toefluisterde. Blijbaar werd de Congolese vlag gehesen en deze gebeurtenis geeft de militairen een aanleiding om geld af te troggelen van 'ongehoorzame burgers' … 1 2 3 piano!

Toen ik op de markt van Bakwadanga liep, schreeuwde er plots iemand met een zware kar: "Pas op!" (eigenlijk meer "Bazop") Ik sprong zonder nadenken aan de kant, maar een seconde later keek ik rond om de Vlaming in kwestie te vinden. Enkel Congolezen te zien natuurlijk: dat ciluba woord stamt nog uit het koloniale tijdperk (net zoals het woord "poezo" dat "kat" betekent).

Laatst was ik uitgenodigd voor een trouwfeest hier n de stad. Op aanraden van Mireille had ik een glazen servies meegenomen als kadootje. Blijkbaar kan je daar niet mee verkeerd doen: bijna iedereen geeft dat en na het feest kiest het kersverse bruidspaar de mooiste stuks en wordt de rest wordt verkocht. Groot was mijn verbazing toen er op het feest plots een opzwepend muziekje werd opgelegd en iedereen een lange rij vormde om zijn geschenk persoonlijk te gaan afgeven. Veel mensen hadden inderdaad glazen bij, een aantal had ook enveloppes bij of plastieken bloemen voor de huiskamer, maar het grappigste vond ik toch wel de kippen en geiten. Die hebben daar heel de avond in de 'Club MIBA' (een nogal sjieke bedoening) staan knabbelen aan de kartonnen cadeauverpakkingen…

Broederlijk Delen DOOR:

Deel dit artikel