Pax Christi en Broederlijk Delen willen een krachtiger Europees beleid voor het Midden-Oosten

Pax Christi Vlaanderen en Broederlijk Delen vragen dat de Belgische en Europese beleidsmakers blijven aandringen op een onmiddellijk staakt-het-vuren. Daarnaast moet de EU  haar inspanningen opvoeren om aan de humanitaire behoeften van de 700.000 vluchtelingen te voorzien en een ergere crisis te voorkomen. Bovendien moet ze druk uitoefenen op alle betrokken partijen om het internationaal humanitair recht te respecteren en burgers te sparen. Als voorvechter van de strijd tegen clusterbommmen, moet België ook fel protesteren tegen het gebruik van cluster- en fosforbommen. Tot slot, kunnen de inspanningen van de Europese beleidsmakers slechts vruchtbaar zijn als ze rekening houden met de regionale context en de Israëlische strategie:

 

1.      
Deze oorlog is niet gerechtvaardigd en zal een averechts effect hebben. Israël heeft niet het recht, ten oorlog te trekken tegen een andere soevereine staat als reactie op een aanval van een niet-statelijke partij. Met recht en rede beschouwt Israël Hezbollah als een veiligheidsrisico en moet de militie ontwapend worden. Israël, dat het anders niet zo begrepen heeft op VN-resoluties, verwijst hierbij naar resolutie 1559 van de Veiligheidsraad. Ook de militaire en financiële steun van Iran, en in mindere mate van Syrië, aan Hezbollah is zorgwekkend. Toch is dit geen vrijgeleide om extreem geweld te gebruiken tegen Libanese burgers en het land, dixit stafchef Dan Halutz, ‘twintig jaar terug in de tijd te katapulteren.’ De kans dat deze oorlog bijdraagt tot de ontwapening van de militie, is gering.
 
2.      
Dit tweede Israëlische front is een afleidingsmanoeuver voor de operatie in de Gazastrook. Het leger doodde hier sinds 28 juni al meer dan 150 Palestijnen, waarvan de meerderheid burgers. In tegenstelling tot wat Israël beweert, is het nog een bezettende macht in de Gazastrook. De terugtrekking van vorig jaar veranderde dit niet. Israël behoudt de ultieme controle over de grenzen, het luchtruim en de zee. Volgens het internationaal humanitair recht instaan voor de bescherming van Palestijnse burgers. Het doet dit niet, en laat de EU opdraaien voor de gevolgen van de humanitaire crisis die het veroorzaakt. Die betaalt en bespaart Israël de negatieve reclame van verhongerende Palestijnse kinderen. Wat Europa niet durft, is Israël de prijs te laten betalen voor zijn bezetting en te eisen dat het zijn afsluitingsbeleid en de collectieve bestraffing van het Palestijnse volk staakt.
 
3.      
Net zoals de Verenigde Staten, droomt Israël van een nieuw Midden-Oosten, zonder  Hezbollah, Hamas, de regimes van Damascus en Teheran. In 1982 trok toenmalig minister van defensie Sharon ten strijd tegen Libanon om de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie te verdrijven. Het onmiddellijk resultaat was de oprichting van de Hezbollah. Hun guerillastrijd maakte de prijs voor de bezetting groot en noopte Israël in 2000 te vertrekken. De plannen om terug te keren, bleven circuleren. Sommige analisten vrezen dat Israël Zuid-Libanon nu ‘schoonmaakt’ voor een gedeeltelijke herbezetting. Eenmaal orde op zaken gesteld in Libanon en in de Palestijnse gebieden, weten we niet wat er verder komt. Moet er ook nog een “veiligheidsoperatie” komen  tegen Iran en Syrië? Voorlopig is Israël hiervoor beducht.
 
 
Meer informatie: Brigitte Herremans, 0475/355.053

Deel dit artikel