Terugblik op de internationale bijeenkomst tegen de aanwezigheid van militaire basissen van de VS

Vierhonderd afgevaardigden uit veertig landen wereldwijd zijn samengekomen tussen 5 en 9 maart in Quito en Manta, Ecuador om deel te nemen aan de campagne tegen de buitenlandse militaire basissen. Lien Jansen, vrijwilligster voor Broederlijk Delen, was nauw betrokken bij de voorbereiding van deze conferentie. In Ecuador is de militaire luchtmachtbasis van Manta, die ter beschikking is gesteld van de VS, een belangrijk onderwerp van gesprek. De overeenkomst met de VS moet immers in 2009 herbekeken worden. President Correa heeft tijdens zijn verkiezingscampagne beloofd om het contract niet te verlengen. Een samenwerkingsverband van verschillende organisaties willen druk uitoefenen om die belofte na te komen. Deze nationale coalitie tegen de militaire basis van Manta is ingebed in een wereldwijde coalitie die de militarisering en de inmenging van de VS wereldwijd aanklaagt. De bijeenkomst in Quito en Manta is een belangrijk moment om deze wereldwijde beweging die ijvert voor een vredevollere wereld verdere impulsen te geven. Meer informatie over de internationale bijeenkomst kun je in het Spaans en in het Engels nalezen op volgende site: www.no-bases.org

Sinds oktober 2006 is Lien Jansen ingezet bij de ACJ, waar zij lessen Engels geeft aan Ecuadoraanse jongeren en meewerkt mee op het secretariaat. In Ecuador was ACJ één van de drijvende krachten achter de voorbereiding van de internationale conferentie ter afschaffing van de buitenlandse militaire basissen. Liens goeie kennis van Engels en Spaans kwam goed van pas bij het leggen van de internationale contacten en het vertalen van documenten. Over de voorbereiding en het verloop van de conferentie, getuigt Lien hieronder:

Na vijf maanden aan de voorbereiding van de conferentie te werken, was het vorige week eindelijk zover en ging de Internationale Conferentie ter afschaffing van de Buitenlandse Militaire Basissen van start. Het was een groot succes, maar voor ik daarover begin zal ik even nader verklaren wat dat voorbereiden voor mij inhield. Het was echt niet niks zo een hele conferentie mee op poten helpen zetten. Het heeft bloed, zweet en tranen (eigenlijk voornamelijk zweet, want de temperaturen kunnen hier wel eens oplopen) gekost. Mijn werk bestond uit het vertalen van documenten en artikels, zowel naar het Engels als naar het Spaans. Ik was ook verantwoordelijk voor het beheren van de website. Drie maand voor de conferentie zijn we ermee begonnen, ik moest in speedtempo alle informatie bijeenscharrelen en vertalen en erop zetten. En ben dus in een mum van tijd van casi website-leek naar computerfreak overgegaan, het resultaat hiervan is te bewonderen op www.no-bases.org. Naast de website beheren was ik ook medeverantwoordelijk voor de communicatie: mails nakijken en vragen van de deelnemers beantwoorden,… En geloof mij: van de vierhonderd afgevaardigden hadden de meesten toch wel wat vragen om mij zoet te houden, maar zolang ze die in het Engels of Spaans stelden, geen probleem. Verder moest ik met mijn ‘Europese Looks’ ook ‘Buitenlandse Afgevaardigde’ spelen en meegaan in delegaties naar ministeries en dergelijke.

Ik vermoed dat de meesten onder jullie het beeld hebben dat het werktempo in Latijns-Amerika lager ligt dan bij ons en over het algemeen zal daar wel een waarheid in zitten, maar een aantal weken voor de conferentie was het hier echt bijna de klok rond werken, zo leek het toch. Het was hier heen en weer hollen: T-shirts drukken, interviews geven voor de televisie, ’s nachts affiches plakken, ...

De conferentie zelf duurde 5 dagen en had als voornaamste doel verschillende nationale organisaties die strijden tegen de militaire basissen te herenigen en een sterk internationaal netwerk te ontwikkelen. Het was indrukwekkend om te zien hoe gemotiveerde mensen van overal in de wereld (Japan, Hawaii, Duitsland, Canada, India, Kenia,...) samenkomen om hun krachten te bundelen en hun ervaringen te delen. Na drie dagen in Quito met een programma vol sessies en workshops en films en recepties en festivals, trokken we naar Manta (10u van Quito en kust).

In Manta bevindt zich namelijk de Amerikaanse legerbasis waartegen in Ecuador volop gestrijd wordt. Het enige probleem is dat in Manta zelf de mensen helemaal niet op de hoogte zijn van de gevolgen van deze legerbasis, maar Broederlijk Delen heeft gezorgd dat er een publicatie over de Amerikaanse legerbasis van Manta tot stand kwam die we dus volop verspreid hebben. In 2009 moet het contract verlengd worden, maar zowel de president als de meeste Ecuadorianen zijn tegen deze verlenging gekant en via de conferentie wouden we ons protest ook visualiseren. Daarom trokken we donderdag met een tiental bussen (en zoals het de Eucadorianen past, een paar uur later dan gepland) in caravan naar Manta. Dus na een hele dag in een bus vol dansende en zingende Ecuadorianen, kwamen we in Manta aan, waar vrijdag een conferentie en een optocht naar de legerbasis en een afsluitend festival plaatsvonden.

Gedurende de conferentie zelf behoorde ik tot de persgroep. Van alle sessies, workshops en dergelijke moesten dagelijks (tweetalige) artikels verschijnen, dus het was vertalen zowel schriftelijk als tijdens persconferenties en interviews afnemen. Het was heel boeiend en leuk om te doen en als gevolg ken ik nu mensen overal ter wereld. En nu zo na de conferentie is het volop evalueren en ‘zien dat het goed was’ en zeker voor herhaling vatbaar. Dus volgend jaar different time, different place, maar ik hoop alvast dat ik er aanwezig zal kunnen zijn.

Broederlijk Delen DOOR:

Deel dit artikel