11Dossier: CDM Schoon genoeg? Vlaams en federaal CDM-beleid onder de loep

Het 'Mechanisme voor Schone Ontwikkeling' of het 'Clean Development Mechanism' (CDM) is een belangrijke pijler van het internationaal en nationaal klimaatbeleid. Dit mechanisme zorgt ervoor dat de industrielanden de ontwikkelingslanden kunnen betalen om in hun plaats projecten uit te voeren die de uitstoot van broeikasgassen verminderen.

Op papier bestaat het CDM (samen met twee andere flexibiliteitmechanismen: de internationale emissiehandel en de gezamenlijke uitvoering) sinds de goedkeuring van het Protocol van Kyoto in 1997. Het trad pas echt in werking, samen met het Protocol van Kyoto, in februari 2005. Sindsdien hebben ruim 2800 projecten in ontwikkelingslanden registratie als een CDM-project aangevraagd en verkregen.


Daarvoor moeten ze een projectontwerp indienen, gevalideerd door een onafhankelijk expert die kon garanderen dat het project echte, bijkomende uitstootbeperkingen zal realiseren. Met de registratie op zak kunnen deze projecten hun gerealiseerde uitstootbeperkingen laten omzetten in gecertificeerde emissiereducties (CER's) die ze kunnen verkopen. De projecten die tot op vandaag registratie aanvroegen zouden tussen 2008 en 2012 samen zo'n 960 miljoen ton CO2 eq waard zijn.

In theorie moet het CDM zorgen voor een goedkope vermindering van de globale uitstoot van broeikasgassen en tegelijk investeringen in een duurzame en koolstofarme ontwikkeling in de ontwikkelingslanden. In de praktijk wordt het CDM geplaagd door grote en kleine schandalen.

De aanwijzingen voor fundamentele gebreken in zowel het ontwerp als de uitvoering van dit mechanisme stapelen zich op. Het besef dat een falend CDM meer kwaad dan goed zou doen voor het klimaat en de ontwikkeling in ontwikkelingslanden, maakt een kritische doorlichting dringend en noodzakelijk.

De Morgen van 21 juni besteedde uitgebreide aandacht aan dit dossier. Het voorpagina-artikel en uitgebreid artikel binnenin de krant kan je hier lezen.

Kort nadat we dit dossier schreven, bracht de Vlaamse Overheid een nieuw rapport uit over haar aankoopbeleid van uitstootkredieten doorheen 2009.

De cijfers die ze vrijgaf zetten het Vlaamse aankoopbeleid in een nieuw licht: Vlaanderen zal drie keer meer uitstootkredieten nodig hebben dan voorzien. Dit betekent dat bepaalde cijfers in het dossier, vooral met betrekking tot het Vlaamse aankoopbeleid, achterhaald zijn. Het betekent ook dat de nood aan een kritische kijk op het gebruik van het CDM alleen maar is toegenomen. 

 

Deel dit artikel