Afghanistan: De oorlog die niet verloren mocht worden

Afghanistan: DE OORLOG DIE NIET VERLOREN MOCHT WORDEN

‘Het is hier, in dit uitzonderlijke stuk woestijn, dat de toekomstige veiligheid van de wereld vorm krijgt’, zei Tony Blair eind 2006 op bezoek bij de Britse troepen in Zuid-Afghanistan. De Afghanen vrezen dat de sleutelrol die hun land toebedeeld krijgt in de geopolitiek van de 21ste eeuw allesbehalve een zegen is. Zij willen de wereld niet redden, ze willen scholen, elektriciteit, gezondheidszorg. Gie Goris ging op bezoek bij de Belgische militairen in Kaboel en Kunduz en sprak met de Afghaanse burgers rond wie de hele Navo-operatie zou moeten draaien.
 
Onder de voorbijschuivende sneeuwwolken hangt een bruine, allesomvattende stofwolk. Enkele dagen later zakken de wolken om in dikke vlokken op Kaboel neer te dalen en is er van licht al helemaal geen sprake meer. Het stof is weliswaar weg, maar modder vult nu het hele vergezicht. Overigens lijkt heel Afghanistan opgetrokken uit leem en aangestreken aarde. Langs de weg van Kunduz naar Kaboel versmelten de boerenerven met de aarde waarop ze gebouwd zijn. De kleine woningen zijn gevat in gesloten, lemen wallen. De enige kleur in het landschap komt van de –altijd gesloten– ijzeren poorten van die woonerven. Met fel rood, blauw of groen accentueren zij de extreme scheiding tussen buiten en binnen, tussen openbare ruimte en privéruimte, tussen mannenwereld en vrouwenwereld. Met het dalen van de temperatuur, stijgt de uitzichtloosheid. Afghanistan lijkt verdwaald in een eindeloze winter die zelfs met het wisselen van de seizoenen niet meer kan overgaan.

Lees de volledige reportage op www.mo.be.

 

Deel dit artikel