Een onverwacht bezoek aan Gaza

Een onverwacht bezoek aan Gaza

In februari 2015 organiseerden Broederlijk Delen en Pax Christi samen met Oxfam Solidariteit en 11.11.11 een missie voor parlementsleden naar Israël en Palestina. Via onder meer terreinbezoeken, gesprekken met internationale, Israëlische en Palestijnse organisaties en instellingen wilden we een beter inzicht in het conflict geven. Ook wilden we de mensen achter de anonieme cijfers een gezicht geven.

Die cijfers zijn ontluisterend. Zo ontvingen in 2000 80.000 inwoners in Gaza voedselhulp van het agentschap voor Palestijnse vluchtelingen UNRWA, vandaag zijn dat er 800.000. Meer dan 100.000 Gazanen zijn dakloos als gevolg van de bombardementen van afgelopen zomer. Hun situatie zal niet snel veranderen door de trage heropbouw. Deze crisis is echter niet het gevolg van een natuurramp, maar een 'man-made catastrophe'. Mensen zullen ze moeten rechtzetten. Zoals onze Israëlische partner Gisha benadrukt, is een betere toekomst voor Gaza niet onmogelijk, mocht de Israëlische regering de afsluiting van Gaza stopzetten.

Omdat we er niet op rekenen dat we van de Israëlische regering een vergunning krijgen om naar Gaza te gaan, geeft Tania Hary van Gisha ons een lange briefing. Onverwacht krijgen we toch de toestemming en kunnen we de situatie met eigen ogen gaan bekijken. Wanneer we Gaza uiteindelijk via een lange corridor binnenwandelen, krijgen we af te rekenen met een onverwachte hindernis: Hamas. Als de facto autoriteit willen ze controleren wie binnenkomt en buitengaat. Ze blijken niet op de hoogte van onze komst. Na veel getelefoneer en overleg, mogen we mee met onze gidsen van de mensenrechtenorganisaties Al-Mezan en het Palestinian Center for Human Rights.

Bezoek in Gaza - februari 2015

Mijn laatste bezoek aan Gaza dateert van november 2013 en de schok is groot. Door de media, berichten op Facebook en de verhalen van de jongeren van onze partner Theatre Day Productions die in oktober 2014 een toer in Vlaanderen maakten, denk ik goed voorbereid te zijn. Ten onrechte. 'Hier is onze collega Anwar geraakt door een raket', schudt onze gids Mahmoud Abu Rahme me wakker uit mijn overpeinzingen. We zijn op weg naar Beit Hanoun, waar veel burgerslachtoffers vielen omdat Israël er op grote schaal artillerie gebruikte, ook al is dit geen accuraat wapen. We zien het vernielde huis van de familie Wahdan, die niet kon vluchten. Later passeren we een school van UNRWA die gebombardeerd werd, ook al had het Israëlische leger de coördinaten gekregen omdat het een opvangplaats was.
Mahmoud vertelt over het ene drama na het andere. Mijn gedachten dwalen af naar de hel die hij deze zomer beleefde: zijn onmacht om zijn kinderen te beschermen, de zorgen over waar te slapen, allemaal samen of apart, ... Ik vertel mijn reisgenoten wat voor een uitzonderlijk man hij is. Als mensenrechtenverdediger die ook de wantoestanden in de Palestijnse maatschappij aankaart, wekt hij wrevel. In 2012 staken gemaskerde mannen hem neer. Mahmoud weigert echter weg te trekken, omdat hij hier een verschil kan maken. Ondertussen zijn we aangekomen bij Shujaiyeh, een dichtbevolkte wijk die grotendeels in puin werd gelegd tussen 17 en 20 juli. Veel mensen bleven hoe dan ook in hun huizen, omdat ze niet wisten waarheen te vluchten. Toen de bombardementen startten, zaten ze gevangen. Onwezenlijk lopen we rond in het puin.

Het bezoek roept veel vragen op. Hoe moet het nu verder? Kan Gaza worden heropgebouwd met de blokkade? Hoe voelen de mensen zich aan de andere kant van de grens? Ook zij zijn deze zomer bestookt met raketten. En wat als er een nieuw conflict ontstaat? Meermaals horen we dat beide partijen zich hierop voorbereiden. Later horen we dat Hamas op de dag van ons bezoek in zee testen met raketten uitvoerde. Voor mij staat één zaak als een paal boven water: Gaza is een tikkende tijdbom. Het gebrek aan waardigheid en bescherming van burgers is mensonterend. Hoe kan dit Israëls veiligheid ten goede komen? Een van onze gesprekspartners, Jaber, zei dat onzekerheid het voornaamste kenmerk van Gaza is. Die onzekerheid, in combinatie met het gebrek aan hoop, is bijzonder gevaarlijk. Het sterkt mijn overtuiging dat ons streefdoel moet zijn om Gaza niet te laten wegzinken, maar hoop te bieden: door missies te organiseren, jongerenorganisaties te steunen en politieke druk te blijven uitoefenen.

Brigitte Herremans, medewerker Midden-Oosten Broederlijk Delen-Pax Christi Vlaanderen

 

Deel dit artikel

       


Gerelateerde artikels