Gaza: 6 redenen om NIET solidair te zijn (weerlegd)

Je hoort het wel meer: "Dat conflict sleept al zo lang aan, die mensen kunnen gewoon niet samenleven.", "Palestijnen gebruiken ook geweld met hun raketaanvallen, dat moet ook veroordeeld worden", "Israël heeft toch het recht zich te verdedigen", "We kunnen gewoon niets concreet doen". Wat is er van aan?g3W





 

1. "Dat conflict sleept al zo lang aan, die mensen kunnen gewoon niet samenleven."

 

Het "conflict" sleept inderdaad al lang aan. In 1948 ging de stichting van de Israëlische staat gepaard met het verjagen van 800.000 Palestijnen en de vernietiging van meer dan 400 Arabische dorpen binnen die grenzen. De Israëlische historicus Ilan Pappé schreef er een boek over: "De etnische zuivering van Palestina." Na de zesdaagse oorlog van 1967 die begon met een Israëlische aanval op Egypte pikte Israël tot 78% van historisch Palestina in.

Dit is geen voltooid verleden tijd. De Israëlische schrijver Gideon Levy stelt: "1948 is er nog steeds. 1948 leeft nog steeds in de vluchtelingenkampen. 1948 roept nog steeds om een oplossing" en "Israël doet precies hetzelfde nu... Palestijnen ontmenselijken waar het kan, en etnisch zuiveren wanneer het mogelijk is. 1948 is niet voorbij. Nog lang niet." Vandaag is de Israëlische politiek niet veranderd: terwijl Israël met een doelgerichte politiek de laatste Palestijnen uit Oost-Jeruzalem probeert te verjagen, gaat er bijna geen maand voorbij zonder dat Israël wel ergens "nieuwe nederzettingen" aankondigt. Gaza, dat qua lengte grofweg tussen Brussel en Antwerpen past, ligt al sinds 2007 onder een wurgend Israëlisch embargo en wordt nu voor de derde keer in 6 jaar platgebombardeerd. Bijna 2 miljoen mensen zitten als ratten in de val. Israël bouwde een muur tegen de Palestijnen en de Palestijnen wordt het recht ontzegd van terug te keren naar hun geboortestreek.


2. "Palestijnen gebruiken ook geweld met hun raketaanvallen, dat moet ook veroordeeld worden"


Terwijl vandaag 35 van de 37 Israëlische slachtoffers soldaten waren, zijn 78% van de inmiddels meer dan 690 Palestijnse slachtoffers burgers, dat terwijl Israël over het meest gesofisticeerde wapentuig ter wereld beschikt. Dat de Palestijnen zich ook gewapend tegen de bezetting verzetten is geen verrassing. De Israëlische schrijfster Amira Hass legt de vinger op de wonde: "Wie wurging, belegering en isolatie zaait, oogst raketaanvallen." Twee jaar geleden stelde Leïla Shahid, vertegenwoordigster van de Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO, dat de vreedzame strategie van de Palestijnen gefaald had: Israël is nooit gestopt met zijn nederzettingenpolitiek.

Gideon Levy merkt op: "De eerste twintig jaar van de bezetting gingen rustig voorbij, en wij [Israël] staken geen vinger uit om ze te beëindigen. In plaats daarvan, profiterend van het stilzwijgen, bouwden we een enorme, criminele onderneming van nederzettingen uit." Slechts na die eerste twintig jaar van bezetting en geweld, etnische zuivering en onderdrukking begonnen ook de Palestijnen met geweld te reageren, maar vraagt Levy wat zou gebeuren als de Palestijnen geen raketten zouden afvuren naar Israël? "Zou Israël het embargo tegen Gaza opheffen? Nonsens. Als mensen in Gaza stil zouden zitten, zoals Israël het zou willen, zal hun zaak van de agenda verdwijnen. Niemand zou ook maar denken aan het lot van de bevolking van Gaza als ze geen geweld hadden gebruikt."

Vraagt men zich eigenlijk voldoende het waarom af van die uit Gaza afgevuurde raketten? Men kan veel zeggen over de Palestijnen, maar het zijn geen idioten. Er is niemand in Gaza die denkt dat zo'n aanvallen een militaire grootmacht als Israël op de knieën kan krijgen. Met die raketten proberen de Palestijnen in de eerste plaats een politiek statement te maken.


3. "Israël heeft toch het recht zich te verdedigen"


Verdedigen tegen wie vraagt Hanan Asrawi, lid van het Uitvoerend Comité van de PLO: "Tegen onschuldige burgers? Meer dan 80 kinderen zijn in stukken gescheurd. Is dat zelfverdediging?" In een oorlog zou het zelfverdedigingsargument kunnen kloppen, maar de Belgische schrijfster Inge Neefs, die lange tijd in Gaza verbleef, onderlijnt: "We kunnen niet spreken over een oorlog of een conflict als het niet over twee gelijkwaardige partijen gaat. Het gaat hier over een structurele en systematische onderdrukking die ingebed is in de militaire bezetting van een volk. De Palestijnen beschikken met hun verzetsstrijders ook niet over dezelfde militaire kracht als Israël: de Palestijnen hebben geen marine, geen landmacht, geen leger."

De vraag is natuurlijk als Israël het recht zou hebben zich te verdedigen: hebben de Palestijnen dat dan ook niet?

Ook volgens het internationaal recht is dat niet zo duidelijk. De Amerikaanse professor Norman Finkelstein stelt: "Het internationaal recht verbiedt een bezettende macht geweld te gebruiken om een strijd voor zelfbeschikking te onderdrukken, terwijl het een volk dat vecht voor zijn zelfbeschikkingsrecht niet verbiedt geweld te gebruiken. In een Advisory Opinion van 2004 stelde het Internationaal Gerechtshof dat de rechten van het Palestijnse volk "het recht op zelfbeschikking omvatten" en dat "Israël ertoe gehouden is het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk te respecteren.""

4. "Vele burgerslachtoffers zijn de schuld van Hamas die de burgerbevolking als menselijk schild gebruikt"


Dat meer dan 80% van alle slachtoffers aan Palestijnse zijde burgers zijn zou te wijten zijn aan Hamas die zich verschuilt tussen de burgers. De Britse journalist Richard Seymour maakte een lijstje. Als we de Israëlische propaganda zouden geloven, verschuilde Hamas zich "in het Al Wafa ziekenhuis, in het Al Aqsa ziekenhuis, op het strand waar kinderen voetbal speelden, in de tuin van 75-jarige Muhammad Hamad, in de woonwijken van Shujaya, in de wijken van, Zaytoun en Toffah, in Rafah en Khan Younis, in het huis van de Qassan-familie, in het huis van de dichter Othman Hussein, in het dorpje Khuzaa, in de duizenden beschadigde of vernietigde huizen, in de 84 scholen en de 23 medische centra, in een café waar inwoners van Gaza het Wereldkampioenschap voetbal bekeken, in de ziekenwagens die de gewonden poogden op te pikken, in de 24 lijken begraven onder rommel, in een jonge vrouw met roze teenslippers languit op de stoep, neergeschoten terwijl ze vluchtte, in twee broers, 8 en 4 jaar oud, die op de intensieve brandwondeneenheid in Al Shifa liggen, in de kleine jongen wiens lichaamsdelen door zijn vader in een plastic zak werden weggedragen, in een oudere vrouw, liggend in een plas bloed op een stenen vloer."

In The Independent vat Mark Steel het met bijtend sarcasme goed samen, Hamas zou schuldig zijn omdat: "ze burgers plaatsen op locaties die doelwitten zijn. Deze doelwitten lijken iedere bebouwde zone van Gaza te zijn, en het is zeker waar dat de Palestijnen dit alles aan zichzelf te wijten hebben, door koppig te willen wonen in bebouwde zones." Maar ook op het strand, deed Israël volgens Steel zonder twijfel alles om het aantal gedode kinderen te beperken tot 4: "Het strand was zonder twijfel een legitiem militair doelwit, bewakingsfoto's moeten een serie miniatuurkastelen op het strand getoond hebben, alle verontrustend snel gebouwd met een emmer en een schep, om er forten van te maken die een beangstigende bedreiging uitmaakten, dus wat kon een redelijk leger anders doen dan daar enkele kinderen doden?"


5. "We kunnen gewoon niets concreet doen"


Concrete acties kunnen wel degelijk een verschil maken. Er is de humanitaire steun waar medische hulporganisaties in Gaza dringend nood aan hebben. De Union of Health Work Committees (UHWC), de partnerorganisatie van G3W in Gaza,probeert ten alle prijze het Al-Awda ziekenhuis, in het Noorden van de Gazastrook, draaiende te houden. In noodsituaties wordt het Al-Awda-ziekenhuis beschouwd als een ziekenhuis in de frontlinie. Des te meer omdat het tijdens dit soort crisissen gratis diensten aanbiedt in een gebied met ongeveer 335.000 inwoners. Als gevolg van de huidige situatie vertelt UHWC dat de beperkte reserves aan medicijnen en brandstof van het ziekenhuis zo goed als uitgeput zijn. Geneeskunde voor de Derde Wereld lanceerde daarom al een oproep tot financiële steun.


6. "Hier betogen tegen Israël zal daar ter plekke echt geen verschil maken"


De Israëlische aanval zou niet mogelijk zijn zonder de steun die het land rechtstreeks en onrechtstreeks krijgt van Europa én ook België. De Europese Unie is Israëls belangrijkste handelspartner, maakte van Israël via een Associatieakkoord een quasi-lidstaat en liet Israël toetreden tot het Horizon 2020 programma, een financieel instrument van 80 miljard euro, dat de Europese Unie ter beschikking stelt om onderzoek en technologie te promoten. Samenwerking met grote militaire bedrijven zoals Israel Aerospace Industries (IAI), producent van de beruchte drones die boven Gaza patrouilleren en bombarderen, is in dit kader reëel. De Europese banden en gebrek aan bindende regelgeving voor relaties met Israël laten ook toe dat het Europese veiligheidsbedrijf G4S, ook in België actief, één van Israëls grootste verstrekkers van veiligheidstechonologie en -diensten werd (ook in de illegale kolonies).

Israël vreest Europese sancties als de dood, maar terwijl de EU én België in Syrië, Rusland, Iran, Libië, Mali en ga zo maar verder, kwistig zwaaien met sancties en zelfs militaire interventie, blijven betekenisvolle sancties tegen Israël uit. Hierin kan druk van een brede basisbeweging wel degelijk een verschil maken. Onder titel "Israël koloniseert, Dexia financiert" voerde een breed platform van 85 organisaties, met onder meer de solidariteitsorganisatie intal, campagne rond de financiering van illegale kolonies door gedeeltelijk in staatshanden zijnde bank Dexia en verplichtte zo onder meer voormalig voorzitter Jean-Luc Dehaene positie in te nemen.

Ook rond Gaza kan het één en ander bewegen. We vragen aan onze politici van kant te kiezen. Ze moeten zich niet wegsteken achter Europa, maar in tegendeel opkomen voor een ander Europees beleid. In het federaal parlement lieten onder meer Dirk Vandermaelen (sp.a), Benoit Hellings (Ecolo) en Wouter De Vriendt (Groen) zich reeds kritisch uit rond het Belgisch beleid. Raoul Hedebouw (PVDA) vroeg onomwonden dat België een opschorting van het Associatieakkoord met Israël zou nastreven. In het Brussels parlement vroeg dokter Claire Geeraets (PVDA) onder applaus van Zoé Genot (Ecolo) een opschorting van de economische samenwerking tussen Brussel en Israël en een verbod voor Brussels ondernemingen om met Israël zaken te doen zolang het internationaal recht niet gerespecteerd wordt. Succesvolle acties en campagnes hier kunnen via het Belgisch en EU beleid de druk op Israël opvoeren en zo bijdragen aan rechtvaardigheid in de regio.

Foto: Union of the Health Work Committees, Gaza Juli 2014

Deel dit artikel