Indiareis groot succes

 

In maart trokken 14 sympathisanten door delen van Oost- en  Zuid-India. Daarbij stonden bezoeken centraal aan partnerorganisaties van Broederlijk Delen (WORD en SPREAD die werken bij de tribale gemeenschappen in Orissa), van 11.11.11 (Areds en Swate in Tamil Nadu), van Wereldsolidariteit (Young Christian Workers in Chennai) en tot slot de National Domestic Workers Movement waarvan Jeanne Devos de bezielster is.

De ontvangsten in de dorpen, de deelname aan de viering van de Internationale Vrouwendag, de ontmoeting met Jeanne Devos, het waren stuk voor stuk beklijvende ervaringen. Je kan er al wat over lezen op deze pagina, maar daar blijft het niet bij. Dit najaar ben je van harte welkom op onze Indiazondagen. Dan kan je uit de eerste hand delen in de ervaringen van de reizigers. In woord en beeld, én in geuren en kleuren, want je kan genieten een Indiaas buffet met een waaier warme gerechten die de reizigers voor je hebben bereid.

Later volgen meer details, maar noteer nu al de data:
25/11 in Gent, 9/12 in Leuven, 16/12 in Antwerpen. Plus een zaterdagavond in Beersel op 27/10.

hspace=5De groep aan de Cauvery rivier 

Indrukken van een Indiareizigster

Ik vergeet nooit meer de uitbundige ontvangsten in de dorpen van de adivasi. De mannen bespelen fluiten en trommels. De jonge vrouwen dansen. De oudere heten ons welkom met bloemenslingers en drukken geel gekleurde rijst op ons voorhoofd. Geel staat voor volheid, zegening. Als een vrolijke kleurrijke stoet trekken we dan door het dorp. De vrouwen dragen hun mooiste sari en versieren hun haar met bloemen. Ze tooien zich met al hun juwelen: rinkelende arm- en enkelbanden en verschillende oor- en neusringen.

Sommige vrouwen zijn verlegen, ze mijden oogcontact. Na verloop van tijd wint hun nieuwsgierigheid het echter en hebben we even een vrouwenonderonsje. Alles mogen we bezoeken: het gemeenschapslokaal, een schooltje, akkers, graanschuurtjes, kruidentuinen, werkplaatsen en ga zo maar door. Uiteraard telkens met deskundige uitleg.

Soms koken ze voor ons. We eten dan in kleermakerszit op de grond. De borden bestaan uit aaneengeregen gedroogde blaren. We krijgen rijst met heerlijke dahl (linzen) en veel verse groenten. De grote diversiteit verrast me iedere keer weer.

Daarna zetten we ons allemaal samen, houden een voorstellingsronde en wisselen informatie uit. Ze vertellen over hun problemen, maar ook over wat ze realiseerden en wat er nog nodig is. En dan is het tijd om afscheid te nemen, altijd later dan gepland, maar naar ons aanvoelen steeds te vroeg. ‘Tot ziens! Ashanti!’ maar nooit ‘Vaarwel’.

Het zijn iedere keer weer onvergetelijke ervaringen voor beide partijen. Ik heb telkens het gevoel dat wij ook van hen kunnen leren. Zoveel waarden die bij ons verloren zijn gegaan, maar die zij nog steeds hanteren en naar waarde schatten: openheid, delen met elkaar, zorgen voor elkaar, echt ‘samen’leven . . . Wij hebben het materieel dan wel beter, maar zijn we niet te individualistisch bezig? Zoveel gulheid: we worden met open armen ontvangen en keren terug met een hart vol indrukken, mededogen en respect.

Nu, terug thuis, realiseer ik me dat het me in India is gelukt eerlijk te zijn tegenover deze vrouwen, en meer nog tegenover mezelf. Wanneer we ons moesten voorstellen kon ik zeggen: ‘Mijn naam is Vera, ik ben huismoeder.’ Zonder meer. Ik voelde geen behoefte meer om me daarvoor te verantwoorden of er redenen bij te vermelden.

De vrouwen die we spraken, hebben een hele weg afgelegd. Vroeger waren ze tweederangsburgers, ze voelden zich minderwaardig. Nu zijn ze vol zelfvertrouwen. Ze staan kaarsrecht en trots in het leven, ondanks hun zware dagtaken. Ze komen uit voor wie ze zijn, ze vechten voor wat hen toekomt: gelijke rechten. Ze leven vanuit hun kracht en slagen er in vooruit te komen,  stap voor stap de hoop om te zetten in werkelijkheid.

Dat verdient onze steun. Meer dan ooit ben ik me ervan bewust dat onze steun aan 11.11.11 er mee toe bijdraagt de dromen van die vrouwen te realiseren. De nood is heel groot, onze steun zal nog lang broodnodig zijn.  Meer dan ooit wil ik getuigen en hun verhaal vertellen. Hun verhaal, dat ook het mijne is en het jouwe, het verhaal van alle vrouwen overal ter wereld. Het verhaal dat nog vele malen dient verteld te worden, willen we komen tot een rechtvaardige wereld.

Vera Van de Casteele
Foto: Dirk Peeters

hspace=5Welkomstdans in het eerste dorp dat we bezoeken: Khajuriput in Zuid-Orissa. Deze vrouwen behoren tot de Khondho, van de 65 adivasi-volken in de deelstaat. Adivasi betekent 'eerst gekomenen'. Het zijn volkeren die in India woonden voor de Indogermaanse volksverhuizingen. Ze wonen in afgelegen gebieden en hebben een marginale positie in de Indiase samenleving. Deze vrouwen maken deel uit van een gemeenschap die moest wijken voor een dam op de Machkund rivier. Doordat ze hulp kregen om hun rechten te verdedigen en dankzij kleine kredieten slaagden ze erin om aan de ergste armoede te ontsnappen.

Foto: Jeannine Goudman 

8 maart 2007: 17th International Women’s Day

Het belooft weer een stralende, hete dag te worden. Ik voel me gezond gespannen want vandaag valt mij en Raymonda een grote eer te beurt. Op de meeting die Swate heeft georganiseerd mogen wij de solidariteit uit Europa gestalte geven.

Rond 9 uur vertrekken we uit het trainingscentrum van Areds. We rijden met ons busje naar Karur, de districthoofdplaats. Iedereen is voorzien van een Swatevlagje en dito hoofddoek. Op een groot terrein in het centrum heeft men met bamboe en gevlochten palmbladeren een afdak gebouwd. Het moet de toehoorders beschermen tegen de brandende zon. De lokale radio en televisie zijn al aanwezig. Van overal voeren volgeladen vrachtwagens en pickups vrouwen aan die allemaal hun mooiste sari aangetrokken hebben.

Na daverend trommelspel en een paar dansen door de straattheatergroep van Areds, is het tijd voor de toespraken. Alle spreeksters worden verzocht op het podium plaats te nemen. Ik word er een beetje stil van. Naast deze sterke dames – de voorzitster van Swate, een burgemeester, een professor, Christy, . . . voel ik me klein en onbeduidend. Maar de veelkleurige vrouwenzee aan m’n voeten geeft me ook kracht en inspiratie. Ik heb meer met deze vrouwen gemeen dan dat ik van hen verschil. Overal ter wereld delen vrouwen immers dezelfde zorgen en pijnen, strijden ze voor dezelfde rechten . . . Mijn gemijmer wordt onderbroken, het is mijn beurt.

Speech

hspace=5Ik sta recht en ga naar de microfoon, links van mij staat Christy, zij zal mijn Engelse tekst vertalen in het Tamil. Ik begin:

‘Anbarntha sagoderigelei, banakam.’ Geliefde zusters, welkom. Meteen krijg ik respons: kreten en applaus. Verder gaat mijn kennis van het Tamil niet, dus ik vervolg in het Engels:

‘Today is a special day for me, for you, for all of us. We will march together side by side for women’s rights. I came to India with 13 other people on a trip organised by Zij aan Zij from 11.11.11 World Partners.

Some of you already know 11.11.11. In 2005 Griet, the president of  Zij aan Zij, spoke to you. Now I am speaking to you. I am Vera, a housewife. I joined Zij aan Zij because I believe in the fight for justice, in solidarity with women all over the world.

Zij aan Zij has a good relationship with Swate. We appreciate your commitment and support your struggles and fights for equal economic, social and political rights for women. We have seen a lot of good things happening here, but the road is still long, you still have a long way to go.

I also believe in the strength of women. If we, women, want respect, if we want to have a better life, we have to come out of our houses, we have to stand up, step forward and demand our rights. We have to believe in ourselves. And when we come out, we see that we are not alone. We see our neighbour and many other women at our side.

Together we can claim our rights. Toghether we can make a difference. The more we are, the greater difference we make. Together we can create a better life for ourselves, for our children, for our family. And when we do that, men will see this. They will see that women are powerful, deserve respect. And they will give us respect.

Ultimately women and men will join hands and fight together for equal rights. But this is still far away in the future. So let us go on with our fight, believe in ourselves and keep on moving on the right track. Let us join hands and march toghether for women’s rights. Nanri (dank u).’

En dan is het voorbij. Nu is Raymonda aan de beurt en daarna volgen er nog enkele gedreven spreeksters die van geen ophouden weten. Zelfs een droge mond of een kriebel in de keel, stopt hen niet. Een slok water tussendoor helpt.

Op het einde staan alle spreeksters recht en worden verschillende leuzen gescandeerd met de vuisten in de lucht. Ik doe enthoesiast mee, al begrijp ik niet echt wat ze roepen.

Enkele van hun eisen:

  •  5 aren land voor landloze vrouwen met voorkeur voor de dalits,
  •  33.3% vertegenwoordiging van de vrouwen in het parlement,
  •  geen land meer voor multinationals
  •  stopzetten van het privatiseren van drinkwater, onderwijs, ...
  •  lokaal: stopzetten van illegale zandwinning in de Cauveri en Amaravathi rivieren,

 

Verbondenheid en respect

hspace=5Daarna maakt iedereen zich klaar voor de mars door de straten van de stad. Onze groep verzamelt rechts van het podium. Meteen word ik omgeven door een groep Indiase vrouwen. Ze willen me aanraken, de hand schudden. Ze blijven komen. Dit is overweldigend. Het is een woordenloos contact maar zo vol wederzijds begrip en respect. En ineens realiseer ik me dat deze vrouwen mij begrepen hebben, dat ik niet enkel voor onze groep en Christy heb gesproken.

Woorden schieten letterlijk tekort. In de ogen van deze vrouwen lees ik dankbaarheid, verbondenheid, kracht, . . . Mijn ogen vertellen steun, begrip, respect, mededogen, . . . Hier gebeurt iets dat nog lang zal nawerken, dat ik bewaar in m’n hart …

Als ik nu, een maand later, deze dagboeknotities herlees, beleef ik die momenten opnieuw. Ik voel weer de kracht en de moed van die vrouwen, om rechtop te blijven staan en op te komen voor wat hun toekomt en daarvoor te blijven vechten. Ik voel ook respect, in twee richtingen. Van ons voor hen om wat ze doen, maar vooral om wat ze, dankzij Swate, al gerealiseerd hebben en nog zullen verwezenlijken. Respect van hen voor ons omdat we hen steunen en op die, voor hen zo belangrijke dag, naast hen stonden en mee opstapten. Ik realiseer me ook dat hun weg nog lang is, dat ze nog veel geduld, doorzettingsvermogen en hoop zullen moeten hebben. En ik weet dat wij hier in België veel voor hen betekenen en door onze steun ervoor kunnen zorgen dat die hoop werkelijkheid wordt. De bijdrage die ik elke maand stort voor Zij Aan Zij heeft gezichten gekregen, is persoonlijker geworden. Mijn stem zal ik gebruiken om hun verhaal te vertellen....

Vera

hspace=5

In haar speech benadrukt Raymonda dat vrouwen hun recht op onderwijs moeten opeisen.

 

 

 

 

 

 

 

hspace=5

Na de meeting volgen intense momenten van verbondenheid. 

Foto  Jeannine Goudman

 

11.11.11 DOOR:

Deel dit artikel